Ik ben Evelien, 43 jaar en wonend in het gezellige Deurne.
 In maart 2021 kreeg ik de diagnose MS. 
Een flinke schub heeft sindsdien mijn leven totaal omgegooid. Als partner, als co-ouder maar ook als fulltime altvioliste, hardloopster en creabea bezig zijn in en rondom het huis.

Er is veel veranderd. Behalve dan mijn liefde voor Rob, goede koffie, mijn verslaving aan scandinavische series op netflix en mijn 3 katten Bartje, Fluffy en Vosje.


Sindsdien ben ik met vallen en opstaan op zoek naar een nieuwe leefstijl. Ik neem jullie graag mee in deze zoektocht. 
Oude passies maken plaats voor nieuwe. Zoals het schrijven van gedichten maar ook door het schrijven van m’n maandelijkse blogs.

Ook op mijn instagram-account deel ik veel over mijn reis met de MS. Op deze manier creëer ik awareness, geef hopelijk bij velen herkenning en steun maar vooral voor mij is het vanaf het begin een fijne manier om te verwerken.

Niemand hoeft dit alleen te doen.

Liefs Evelien

Mijn verhaal

Ik heb mijn MS diagnose gekregen in maart 2021. Deze maand was tot nu toe de meest angstige maand in mijn leven. In een paar weken tijd kreeg ik last van uitvalsverschijnselen en gevoelsstoornissen en belandde ik in grofweg 4 weken in een rolstoel omdat ik geen controle meer had over mijn onderlichaam. 

Deze 4 weken in maart bestonden uit onzekerheid, het verlies van vertrouwen in mijn eigen lijf, het verlies van vertrouwen in mijn huisarts en het angstvallig vasthouden aan de kennis van de neuroloog. Want van “mevrouw, het zal wel stress zijn”aldus de huisarts, naar “dit is hoe dan ook niet goed” aldus de neuroloog, heeft mijn zelfvertrouwen geen goed gedaan.

Vanaf het krijgen van de diagnose tot nu heeft het mij nog niet erg mee gezeten. Kort samengevat heb ik afgelopen jaar nog een aantal schubs gehad waardoor ik toch nog meer achteruit ben gegaan.

Ik heb heel veel moeten inleveren zoals mijn baan als altvioliste en zorgtaken voor mijn kinderen maar ook al snel uitgevonden dat ik schrijven erg fijn en leuk vond om te doen. Het schrijven van gedichten helpt mij enorm om de diagnose en alle ups en downs de verwerken. 

Ik plaatste vanaf april vorig jaar de gedichten op mijn Instagram account en merkte al snel dat de teksten herkenning opriepen bij lotgenoten. En dan bedoel ik niet alleen lotgenoten met MS maar ook andere chronisch zieken die mij volgden.

Door deze herkenning kreeg ik steun en ook het gevoel er niet alleen voor te staan. Dat deed mij vanaf het begin al heel goed en motiveerde me om hier mee door te gaan. De gedichten zijn puur en bijna allemaal geschreven uit het gevoel wat ik op dat moment had. Ik heb nog steeds de droom om hier een boekje van te laten drukken en dat gaat ook zeker gebeuren. Maar ik heb helaas weinig energie om achter de laptop te kruipen en dit boek vorm te geven. Eens gaat het lukken!

Toen Stephanie mij vroeg of de gedichten op haar website mochten vond ik dit meteen leuk en zeker ook een eer. Er zullen in de toekomst zeker nog meer gedichten volgen want dit is voor mij een hele fijne manier om met deze rotziekte om te gaan.