Schrijfster Heidi

De wereld van het chronisch ziek zijn is soms een enorme puzzel, waar je zelf een beetje je weg in moet vinden. Er komt veel bij kijken en zowel lichamelijk als mentaal kom je voor flinke uitdagingen te staan.

Het leven kan er in een klap anders uitzien.

Schrijfster Heidi van Vugt

Hallo allemaal,

Hoe tof is dit? Ik mag vaste schrijver worden op dit platform. De oproep kwam voorbij en ik twijfelde geen moment.

Online zie ik veel lotgenoten worstelen en dat raakt me. Ik hoop via deze weg mensen te kunnen inspireren met mijn verhalen, mensen richting of moed te geven. Want het leven kan nog zo mooi zijn, ook met een chronische ziekte.

Zelf heb ik hier al een flinke weg in afgelegd, en heel wat jaren enorm geworsteld. De keerzijde hiervan is dat ik enorm gegroeid ben op persoonlijk vlak, en dat ik oprecht een ander en beter mens ben geworden. Iets waar ik enorm trots op ben. Ik sta heel anders in het leven dan voorheen, en daar ben ik dankbaar voor. 

Het ziek zijn heeft me ook veel mooie dingen gebracht. In mijn blogs zal ik jullie meenemen in mijn leven rondom chronisch ziek zijn. Maar allereerst zal ik wat meer over mezelf vertellen.

Foto van Fret Finn
Gastschrijver Stephanie

Hi! Mijn naam is Heidi. Ik ben 40 jaar en woon in het prachtige Brabant. In 2010 kreeg ik de diagnose ms (multiple sclerose).

Op dat moment was ik werkzaam in het ziekenhuis als leerling verpleegkundige. Op en aan had ik klachten van gevoelsstoornissen, die niet helemaal te verklaren waren. Via de huisarts doorgestuurd naar de neuroloog waar het balletje ging rollen. Na verschillende onderzoeken, een mri en een lumbaalpunctie was de diagnose duidelijk.

Shit, ik had gewoon ms. Hoe kon dit nu? Mijn klachten waren nog redelijk minimaal, dus ik kon eigenlijk niet geloven dat ik daadwerkelijk ziek was. Ja, ik was wat sneller ziek dan een ander, griepjes had ik vrij snel te pakken en mijn lichaam was blessure gevoelig. Maar goed, ik had een zware baan dus dacht altijd dat het daar vandaan kwam.

Ineens lag dit toch even anders. Op dat moment was ik werkzaam op de afdeling neurologie. Waar ik dus ook verschillende ms patiënten tegenkwam op de afdeling. Dit was erg confronterend en ik vroeg me af of dit mijn toekomst ging zijn. Gaandeweg verdwenen al mijn klachten. Ik besloot me er niet druk meer om te maken. Ja ik had ms, maar ik had hier verder geen last van. Ik ging hier gewoon oud mee worden, zonder al te veel klachten. En dit ging me ook een geruime tijd goed af. Ik heb mijn opleiding afgerond en ben nog jaren werkzaam geweest als verpleegkundige.

Hi! Mijn naam is Heidi. Ik ben 40 jaar en woon in het prachtige Brabant. In 2010 kreeg ik de diagnose ms (multiple sclerose).

Op dat moment was ik werkzaam in het ziekenhuis als leerling verpleegkundige. Op en aan had ik klachten van gevoelsstoornissen, die niet helemaal te verklaren waren. Via de huisarts doorgestuurd naar de neuroloog waar het balletje ging rollen. Na verschillende onderzoeken, een mri en een lumbaalpunctie was de diagnose duidelijk.

Shit, ik had gewoon ms. Hoe kon dit nu? Mijn klachten waren nog redelijk minimaal, dus ik kon eigenlijk niet geloven dat ik daadwerkelijk ziek was. Ja, ik was wat sneller ziek dan een ander, griepjes had ik vrij snel te pakken en mijn lichaam was blessure gevoelig. Maar goed, ik had een zware baan dus dacht altijd dat het daar vandaan kwam.

Ineens lag dit toch even anders. Op dat moment was ik werkzaam op de afdeling neurologie. Waar ik dus ook verschillende ms patiënten tegenkwam op de afdeling. Dit was erg confronterend en ik vroeg me af of dit mijn toekomst ging zijn. Gaandeweg verdwenen al mijn klachten. Ik besloot me er niet druk meer om te maken. Ja ik had ms, maar ik had hier verder geen last van. Ik ging hier gewoon oud mee worden, zonder al te veel klachten. En dit ging me ook een geruime tijd goed af. Ik heb mijn opleiding afgerond en ben nog jaren werkzaam geweest als verpleegkundige.

De afgelopen jaren ging ik toch wat aan het sukkelen. Eigenlijk had ik niet echt door dat het vanuit de ms kwam. Er speelde op dat moment veel in mijn privé leven, waaronder het overlijden van mijn vader. Dus ik weet mijn klachten daaraan, ik was somber, oververmoeid en taken gingen steeds moeizamer. Ik stond onder controle bij de neuroloog, deze vond dat het goed met me ging en ik hoefde me geen zorgen te maken. De meeste klachten waren niet perse ms gerelateerd.

13 nieuwe letsels

Ik werd doorverwezen naar de fysio, om mijn lichaam wat beter in balans te krijgen. Maar het ging van kwaad tot erger. Ik kreeg klachten van mijn linker been, waar ik regelmatig mee liep te slepen, ik ging wazig zien. En door dat laatste dacht ik… “dit klopt gewoon niet”. Via de ms verpleegkundige werd een mri aangevraagd, deze was jaren niet meer gemaakt. De ms verpleegkundige verdacht me van een schub (een opvlamming van de ms). Zij nam mijn klachten serieus, helaas had ze gelijk en de mri liet 13 nieuwe letsels in mijn hersenen zien. Dus duidelijk was, dat ik al meerdere opvlammingen gehad had. En die zelf niet als dusdanig herkend had. Op mijn werk ging het op en af met periodes dat het redelijk ging en periodes dat het me totaal niet lukte.

Uiteindelijk ben ik na 2 jaar ziektewet afgekeurd. Vanaf dat moment stond de wereld ook echt even stil. Het zag er niet goed uit, ik was serieus ziek en voelde dit nu ook. Op dit moment ging er medicatie gestart worden, om de ziekte af te remmen. Ik kwam in een soort rollercoaster terecht. Mijn baan kwijt, mijn loon werd omgezet naar een uitkering, ik was net verhuisd en vroeg me af kan ik hier nog wel blijven wonen? Medicatie met een hele hoop bijwerkingen, zoals mijn haren die uitvielen. 

Altijd pijn, verdriet en angst voor de toekomst. Vrienden en vriendinnen die door gaan met hun leven, en ik kon dit steeds lastiger bijbenen. Ik kon niet meedoen, omdat ik of de energie niet had, of omdat ik de financiën niet had. En zo werd het steeds duidelijker wat ik allemaal niet meer kon, dagelijks werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt.

Wie was ik nu eigenlijk nog?

Mijn toekomstdromen waren in 1 klap kapot, BAM zo van tafel geveegd. En alsnog vind ik dit soms moeilijk, maar ik kan er inmiddels een stuk beter mee omgaan. Ik sta veel sterker in het leven, ik heb veel geleerd en mezelf op meerdere vlakken ontwikkeld. Iets wat ik waarschijnlijk niet gedaan had, als ik nog werkzaam was geweest. Het heeft me oprecht een beter en mooier mens gemaakt, en daar ben ik elke dag dankbaar voor. 

In mijn blogs wil ik hier graag van alles over vertellen. Wat ik stiekem onwijs spannend vind. Het voelt toch een beetje als met de billen bloot gaan en er is altijd wel iemand die er wat van vind. Maar ook een mooie uitdaging voor mij. Alles wat ik schrijf is op mijn mening en visie gebaseerd. En op hoe ik de dingen ervaren heb. Ik wil de dingen eerlijk en ongefilterd kunnen benoemen. Kwetsbaarheid tonen is een leerpuntje voor mij, en via deze weg kan ik hier weer in groeien. Natuurlijk is elke chronische ziekte anders, maar stiekem zijn er een hoop raakvlakken. Zeker in het omgaan met ziek zijn en het stukje accepteren. 

Fretje Finn

In het dagelijks leven ga ik graag de natuur in, ik ben dol op vogels kijken en voor mij nieuwe exemplaren te ontdekken. En als ik ze dan ook nog vast kan leggen op beeld is dit helemaal fantastisch. Mijn grote liefde is mijn fretje Finn, een heerlijke stuiterbal die me elke dag weer aan het lachen maakt. Dus hem zul je af en toe ook voorbij zien komen op mijn foto’s. 

Verder doe ik veel op het gebied van mindset en persoonlijke ontwikkeling, waardoor ik altijd wel weer iets nieuws ontdek of wil proberen. Wat natuurlijk weer leuk is om met jullie te delen. Ik ben in ieder geval razend enthousiast om deze blogs te gaan schrijven, en ik hoop dat ik jullie interesse ook wat heb gewekt.

Graag tot snel.

Lieve groet,
Heidi

De afgelopen jaren ging ik toch wat aan het sukkelen. Eigenlijk had ik niet echt door dat het vanuit de ms kwam. Er speelde op dat moment veel in mijn privé leven, waaronder het overlijden van mijn vader. Dus ik weet mijn klachten daaraan, ik was somber, oververmoeid en taken gingen steeds moeizamer. Ik stond onder controle bij de neuroloog, deze vond dat het goed met me ging en ik hoefde me geen zorgen te maken. De meeste klachten waren niet perse ms gerelateerd.

13 nieuwe letsels

Ik werd doorverwezen naar de fysio, om mijn lichaam wat beter in balans te krijgen. Maar het ging van kwaad tot erger. Ik kreeg klachten van mijn linker been, waar ik regelmatig mee liep te slepen, ik ging wazig zien. En door dat laatste dacht ik… “dit klopt gewoon niet”. Via de ms verpleegkundige werd een mri aangevraagd, deze was jaren niet meer gemaakt. De ms verpleegkundige verdacht me van een schub (een opvlamming van de ms). Zij nam mijn klachten serieus, helaas had ze gelijk en de mri liet 13 nieuwe letsels in mijn hersenen zien. Dus duidelijk was, dat ik al meerdere opvlammingen gehad had. En die zelf niet als dusdanig herkend had. Op mijn werk ging het op en af met periodes dat het redelijk ging en periodes dat het me totaal niet lukte.

Uiteindelijk ben ik na 2 jaar ziektewet afgekeurd. Vanaf dat moment stond de wereld ook echt even stil. Het zag er niet goed uit, ik was serieus ziek en voelde dit nu ook. Op dit moment ging er medicatie gestart worden, om de ziekte af te remmen. Ik kwam in een soort rollercoaster terecht. Mijn baan kwijt, mijn loon werd omgezet naar een uitkering, ik was net verhuisd en vroeg me af kan ik hier nog wel blijven wonen? Medicatie met een hele hoop bijwerkingen, zoals mijn haren die uitvielen. 

Altijd pijn, verdriet en angst voor de toekomst. Vrienden en vriendinnen die door gaan met hun leven, en ik kon dit steeds lastiger bijbenen. Ik kon niet meedoen, omdat ik of de energie niet had, of omdat ik de financiën niet had. En zo werd het steeds duidelijker wat ik allemaal niet meer kon, dagelijks werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt.

Wie was ik nu eigenlijk nog?

Mijn toekomstdromen waren in 1 klap kapot, BAM zo van tafel geveegd. En alsnog vind ik dit soms moeilijk, maar ik kan er inmiddels een stuk beter mee omgaan. Ik sta veel sterker in het leven, ik heb veel geleerd en mezelf op meerdere vlakken ontwikkeld. Iets wat ik waarschijnlijk niet gedaan had, als ik nog werkzaam was geweest. Het heeft me oprecht een beter en mooier mens gemaakt, en daar ben ik elke dag dankbaar voor. 

In mijn blogs wil ik hier graag van alles over vertellen. Wat ik stiekem onwijs spannend vind. Het voelt toch een beetje als met de billen bloot gaan en er is altijd wel iemand die er wat van vind. Maar ook een mooie uitdaging voor mij. Alles wat ik schrijf is op mijn mening en visie gebaseerd. En op hoe ik de dingen ervaren heb. Ik wil de dingen eerlijk en ongefilterd kunnen benoemen. Kwetsbaarheid tonen is een leerpuntje voor mij, en via deze weg kan ik hier weer in groeien. Natuurlijk is elke chronische ziekte anders, maar stiekem zijn er een hoop raakvlakken. Zeker in het omgaan met ziek zijn en het stukje accepteren. 

Fretje Finn

In het dagelijks leven ga ik graag de natuur in, ik ben dol op vogels kijken en voor mij nieuwe exemplaren te ontdekken. En als ik ze dan ook nog vast kan leggen op beeld is dit helemaal fantastisch. Mijn grote liefde is mijn fretje Finn, een heerlijke stuiterbal die me elke dag weer aan het lachen maakt. Dus hem zul je af en toe ook voorbij zien komen op mijn foto’s. 

Verder doe ik veel op het gebied van mindset en persoonlijke ontwikkeling, waardoor ik altijd wel weer iets nieuws ontdek of wil proberen. Wat natuurlijk weer leuk is om met jullie te delen. Ik ben in ieder geval razend enthousiast om deze blogs te gaan schrijven, en ik hoop dat ik jullie interesse ook wat heb gewekt.

Graag tot snel.

Lieve groet,
Heidi