Kerstmis

De donkere dagen voor Kerst

Ik had er laatst een mooi gesprek met mijn psycholoog over. En ze zei, ze noemen het niet voor niets de donkere dagen voor Kerstmis. De dagen zijn korter, het is kouder, veel mensen hebben hier dan ook last van. En ook voor mij geldt dit net zo. Ik had nog zo tegen mezelf gezegd, dit jaar is het anders. Ik ben zo gegroeid, ik ga geen last hebben van die mentale dip.

Maar het tegendeel is waar, ook ik merk de verandering. Zeker nu het een stuk kouder is merk ik dit lichamelijk, en ms klachten spelen op. Meer stijfheid, vermoeidheid en gevoelsstoornissen vervelen mij dagelijks. Ook mentaal heeft dit zijn uitwerking. Vooral de vermoeidheid is daar een grote boosdoener in.

Het zorgt ervoor dat ik meer in mijn hoofd zit. Malen en piekeren, terugdenken aan het verleden en hoe alles vroeger was. Hoe we Kerstmis vierden met mijn ouders, en Opa en Oma. Hoe gezellig en warm het was toen we allemaal nog samen waren. Denken aan hoe het had kunnen zijn. Hoe het was geweest met een betere gezondheid, of met een eigen gezin. Ik had ook graag mijn kindjes extra verwend met de feestdagen. En dan de reclames en liedjes op de radio die dat gevoel continue weer aanwakkeren…

Dat piekeren heeft natuurlijk totaal geen zin, daar ben ik me wel bewust van. Maar toch neemt in deze periode mijn hoofd regelmatig een loopje met me. De overdreven beelden van gezellig samen zijn scheppen hoge, misschien wel te hoge verwachtingen. En mensen hebben het idee dat ze hieraan moeten voldoen, of worden geconfronteerd met het idee dit juist niet te kunnen.

Ik kan nu echt kiezen voor mezelf

Ik geniet ook heus wel van de kerst, en maak er altijd wat moois van met vrienden en familie. Zo ook met oud en nieuw. Maar het is ook een confronterende periode, die me soms verdrietig maakt. Ik mis mijn vader, die ook gewoon aan tafel had moeten zitten met de Kerst, en met wie ik Nieuwjaar had willen vieren. Ik mis familie en vrienden die hier niet meer zijn, die ook Kerst en Oud en Nieuw hadden moeten vieren. Met deze dagen mis ik iedereen juist nog een beetje meer.

Ook mis ik de dagen waarin ik nog gezond en fit was, toen ik alles nog uitgebreid kon vieren. Vaak werkte ik met Kerstmis, zodat ik Oud en Nieuw vrij kon zijn. Het waren drukke dagen, van werken, familie, vrienden en schoonfamilie bezoeken. Tussendoor nog even een 6 gangendiner eruit knallen, en vaak ook tussendoor nog ergens op stap. Bizar als ik hier aan terug denk.

Ik zou echt graag wat meer willen kunnen tijdens de feestdagen, wat meer energie om wat extra te kunnen doen. Maar op deze manier zou ik het ook niet meer willen. Dagenlang rennen en vliegen om maar overal bij te kunnen zijn, om iedereen tevreden te houden. Of uitgebreid koken, waardoor ik vervolgens zonder honger en uitgeput aan tafel zit. Dit heb ik nog wel een periode proberen vol te houden, omdat ik niet toe wilde geven aan. Maar gelukkig ben ik inmiddels zover om echt te kiezen voor mezelf. Ik moet nu bewust keuzes maken die het beste zijn voor mij.

Verstoorde prikkelverwerking

Door de ms en zeker nu met extra vermoeidheid ben ik enorm snel overprikkeld. En mijn lichaam geeft continue signalen dat ik rustig aan moet doen. Dat is best een uitdaging in deze periode. In de winkels kun je vanaf begin december al over de koppen lopen, het lijkt wel of mensen elke dag feest vieren. Iedereen met hersenletsel zal beamen hoe pittig het is om dan boodschappen te doen.

Je hebt al een verstoorde prikkelverwerking, en je kunt er eigenlijk de gehele maand vanuit gaan dat extra overprikkeling op de loer licht. Het is druk, rumoerig, her en der knipperende lampjes of muziek. Ik kan hier oprecht een error van krijgen. En dan lukt het me niet om alles te verzamelen wat ik nodig heb. Zelfs met boodschappenbriefje is dat dan onmogelijk, mijn brein functioneert dan gewoon niet meer.

Dus ik begin vaak al op tijd met cadeautjes kopen en boodschappen inslaan. Zodat ik tegen het eind alleen nog op pad hoef voor verse producten. Kerstmis vier ik in klein gezelschap, en we stemmen samen af wie wat doet. En soms maak ik iets lekkers klaar, als ik te weinig energie heb dan haal ik iets makkelijks. Of iemand anders maakt wat klaar in mijn plaats. Als je eerlijk aangeeft wat wel of niet lukt is er altijd wel iemand bereid te helpen.

Zelfzorg tijdens de feestdagen

Ook zorg ik dat er genoeg ruimte tussendoor is om rust te nemen. Dit jaar ben ik bijvoorbeeld op kerstavond alleen. Eerste kerstdag vieren we met familie, maar dan in de middag, zodat ik in de avond weer lekker ruimte voor mezelf heb. En tweede kerstdag breng ik door met mijn moeder, dan doen we lekker rustig aan. Vaak gaan we dan ook even het bos in met de hond, heerlijk om daar wat te ontprikkelen. Tussendoor moet ik vaak nog wel langs huis, om Finn (mijn fretje) eten te geven, of even te laten spelen. Dit is ook meteen een mooi momentje voor mezelf.

De dagen voor en na Kerstmis zijn ook voor mezelf, geen afspraken, klusjes of boodschappen. Alleen maar doen waar ik dan zin in heb, en mijn lichaam rust geven. Anders ga ik de rest van de feestdagen ook niet volhouden. 

Oud en Nieuw vier ik met vrienden, dit jaar bij mij thuis. Maar met een klein gezelschap, wat helemaal prima en gezellig is. Vaak zijn grote gezelschappen wat vermoeiender. Zeker wanneer er door elkaar heen wordt gepraat. En op deze avond gaat er zeker een borreltje gedronken worden. Het helpt me met dempen van prikkels, wat mooi meegenomen is. De kater neem ik voor lief, want een gezellige avond is ook wat waard. Plus de dagen erna heb ik weer tijd en ruimte voor mezelf, zodat mijn lichaam kan herstellen.

Ik mag verdrietig zijn

En voor nu luister ik naar mijn lichaam, en doe een stapje terug. Ontzettend veel mensen hebben nu last van somberheid en voelen zich mentaal minder. Als je ziekte dan ook nog opspeelt is dat soms wel een uitdaging. Dus ik probeer het te nemen zoals het is, en dat is oké. Ik mag verdrietig zijn, ik mag de mensen missen die me lief waren. Ik mag vertragen, ik mag me eenzaam voelen in het ziek zijn. Ik ben uiteindelijk ook maar gewoon mens.

Ik mag het voelen, ik moet het juist voelen. Alleen de kunst is niet in dat hoofd te gaan leven, en continue te gaan piekeren en malen.
En dat probeer ik te doen. Ik ben wat vaker alleen en probeer extra goed voor mezelf te zorgen. Gezond eten, en bewegen en werken aan mijn mindset. Wat vaker een wandeling te maken, lekker de natuur in. 

Mediteren, of lekker een boek lezen. Wat minder prikkels van social media of tv. Dat gaat me nog best goed af. En dat ik wat minder happy ben is helemaal oke. Dat mag er ook zijn. Een soort van oké zijn met niet oké zijn, want het kan niet altijd goed en perfect gaan. Zo werkt het leven nu eenmaal niet.

Kies voor jezelf

Ik denk dat mijn verhaal voor veel lotgenootjes wel herkenbaar is. De feestdagen zijn en blijven een enorme uitdaging. Ik vind het belangrijk dat je kunt doen wat je zelf echt wilt. Als jij die dagen alleen wilt zijn met je gezin, waarom zou dat niet kunnen? Omdat het zo hoort met kerst?

Hoeveel mensen staan deze dagen niet stijf van de stress, om alle balletjes hoog te houden? Om andere tevreden te houden en maar niet teleur te stellen. Bizar eigenlijk toch? Want er wordt vaak toch wat van je verwacht. En dan is het lastig om nee te zeggen. Maar jij bent degene die uitgeput raakt, die overprikkeld en overbelast raakt. En weer dagen of soms wel weken moet bijkomen, terwijl de rest weer vrolijk doorgaat. Dat is het niet waard.

Wanneer iemand teleurgesteld is omdat je er niet bent met kerst, dan is dat aan hun. Op een andere dag kun je ook nog afspreken en samenkomen, en dat is er echt niet minder gezellig om. Kies voor jezelf, en vier je feestdagen zo ontspannen mogelijk. Het leven met ms brengt al uitdagingen genoeg met zich mee. Dus maak het jezelf wat makkelijker en haal die druk van de ketel.

Het is niet altijd makkelijk om je grens hierin aan te geven, ik vind dat zelf ook soms nog een uitdaging. Maar je mag lief voor jezelf zijn, en jezelf op de eerste plek zetten. Je mag nee zeggen en voor je eigen gezondheid kiezen. Zodat het voor jou ook gezellig en fijn is om Kerstmis en Oud en Nieuw te vieren.

Finn en ik zijn er in ieder geval klaar voor. Finn heeft zijn best gedaan om in zijn mooiste kerstoutfit te poseren, zodat we een mooie thema foto hadden deze keer. Ik wens jullie fijne feestdagen, wij gaan er ook wat moois van maken samen.

Veel Liefs,

Heidi

Wil je een reactie achterlaten op de blog van Heidi? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!