Waarom je niet bang moet zijn voor een rijgeschiktheids onderzoek
Toen ik net de diagnose had is er een sociaal werkster van de MS-Liga Vlaanderen bij mij thuis geweest. Zij informeerde mij over het feit dat je eigenlijk een goedkeuring van je arts of van het CARA moet krijgen om nog te mogen rijden (CARA doet onderzoek naar de rijgeschiktheid van mensen en is onderdeel van VIAS, CBR in Nederland) en je je rijbewijs dus moet laten aanpassen. De eerstvolgende keer dat ik mijn neurologe terugzag vroeg ik hiernaar en heb dit direct van haar gekregen. Maar met de tijd die vorderde en de kracht en functie in mijn benen achteruitging wou mijn neurologe dit niet zelf verlengen. Ze stuurde mij door naar CARA voor een rijgeschiktheidsonderzoek.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik hier toch wat stress voor had. Mijn dagen zijn heel verschillend, sommige dagen kan ik nog quasi normaal stappen, soms zijn mijn benen heel wiebelig en onzeker en sommige dagen lukt het mij gewoon niet meer om op mijn benen te staan. Ik reed dus enkel nog op die goeie dagen met mijn auto, omdat ik uiteraard zelf geen risico’s wou nemen. De eerste keer bij het cara had ik geen schitterende benen, maar ze gaven mij het voordeel van de twijfel. Ik deed een rijproef en omdat ik wel nog adequaat kon reageren en beloofde enkel op goeie dagen te rijden kreeg ik een goedkeuring om met een gewone wagen te blijven rijden. Wel moest ik vanaf dan elk jaar op controle komen voor een nieuw rijgeschiktheidsonderzoek.
1 jaar later ging ik terug naar het CARA en omdat ik het jaar ervoor geen problemen had gehad dacht ik dit nu ook niet te hebben. Ook nu had ik geen schitterende benen en stond ik dus heel wiebelig en onzeker op mijn benen. De meting van de hoeveelheid kracht in mijn benen was ook minder geworden dan het jaar ervoor dus ze wouden mij niet meer met een gewone auto laten rijden. Samen met een instructeur/testafnemer probeerde ik een aangepaste wagen met bediening aan het stuur. Ik kreeg dus wel nog een rijbewijs, maar mocht alleen nog maar met een aangepaste wagen rijden.
Ik heb dan een (nieuwe) wagen moeten aankopen en deze laten aanpassen. In België is het zo dat je de auto zelf moet aankopen (hier hangen een heel aantal voorwaarden aan vast), maar voor de aanpassingen kan je een tussenkomst aanvragen zodat je deze kosten niet zelf moet dekken. In Nederland is dit systeem anders, daar kan de WMO of het UWV eventueel een financiële tussenkomst bieden maar dit hangt van gemeente tot gemeente af. Omdat ik (dankzij covid) nog even moest wachten op mijn auto ben ik 8 maanden autoloos geweest, maar nadien heb ik echt mijn vrijheid herwonnen en cruise ik nu dus overal heen met mijn wagen.
Initieel had ik dus enorm schrik dat ze mijn rijbewijs zouden afnemen en ik op die manier mijn vrijheid en zelfstandigheid zou verliezen, maar als ik eerlijk ben nu ben ik blij met die aangepaste wagen. Vroeger waren er dagen dat ik de baan niet op kon omdat mijn benen niet wilden en was ik dus afhankelijk van anderen om buiten te komen. Maar het CARA is echt een instantie die je helpt met zoeken naar een manier om zo lang mogelijk met de auto te kunnen blijven rijden. Ze nemen niet zomaar je rijbewijs af, neen ze helpen je met het zoeken naar een oplossing. Bij mij is nu alles aan het stuur zodat ik dit met mijn handen kan bedienen, maar zo heb je bijvoorbeeld ook wagens waar alles (zelfs het stuur ed) met de voeten bediend wordt, auto’s die met je linkerarm en -been aangestuurd worden…
Met mijn aangepaste wagen kreeg ik mijn vrijheid terug, ik ben niet meer afhankelijk van hoe mijn benen die dag zijn maar kan dus gewoon alle dagen de baan op! Dus doe dat onderzoek, je kan er alleen maar bij winnen en hopelijk herwin jij net als mij dan terug je vrijheid.
Wil je graag weten hoe zo’n aangepaste auto er langs binnen uitziet neem dan zeker eens een kijkje naar de video.
Wil je een reactie achterlaten op de blog van Céline? Scroll naar beneden en plaat je berichtje.
