Verdriet bij ongewenste kinderloosheid

Trigger warning

Deze blog gaat over ongewenst kinderloos zijn en het krijgen van miskramen. Verdriet rondom ongewenst kinderloos zijn, is een groot onderwerp. Iets dat voor veel mensen lastig is om over te praten en daarom vaak onbesproken blijft. Het verdiend aandacht.

Voor zowel een man als vrouw kan het een erg eenzaam verdriet zijn. Herkenning vinden, is dan zo ontzettend waardevol. Het geeft steun. Weten dat je niet de enige bent met een groot stil verdriet en dat het er mag zijn, vind ik belangrijk. Daarom deel ik mijn ervaring. Ondanks het gevoelige onderwerp.

Dit kan ook een te pijnlijk onderwerp zijn. Voor mensen die recent iets vergelijkbaars hebben meegemaakt, bezig zijn met zwanger worden of bijvoorbeeld in een fertiliteitstraject zitten. Klik dan weg en kom als je daar behoefte aan hebt nog eens terug. Een trigger warning leek me in ieder geval gepast.

—————————————————–

blij voor jou, verdrietig voor mij

Ik weet dat je zwanger bent en ik ben oprecht ontzettend blij voor je. Al even heb ik je niet gezien en ineens sta je tegenover me. Ik zie je mooie buik. Jeetje, al zo gegroeid ten opzichte van de laatste keer dat ik je zag en ineens is het zichtbaar. Je hebt een mooi naar voren staand buikje en terwijl ik het leven in je bewonder en zie hoe je straalt, word ik overvallen door een intens verdriet. Door een gemis…. Een gemis aan een stukje in mij dat maar heel kort bestaan heeft. Het gevoel van zwanger zijn, mama worden.

Bij mij voelde ik tijdens mijn beide zwangerschappen vanaf dag 1 meteen een diepe connectie. Met dat kleine vruchtje in mijn buik. Een kleine mini me. Ik wist al dat ik zwanger was voordat de test het uitwees. Ik voelde het… De test en later echo was enkel een bevestiging van wat ik al wist. Ik voelde het ook toen het mis was. Twee keer ben ik een pril leven in mij verloren. En daarna mocht het niet meer zo zijn.

Het grijze monster

De pijn… Het verdriet… Ik heb het lang weg gestopt. Het was te groot om te voelen. Sinds de diagnose MS pop je regelmatig op. Ik kan en wil je niet meer verstoppen. En dus laat ik je toe… Beetje bij beetje, in kleine stapjes. Soms in alle heftigheid en soms heel ingetogen.

Ik had je al even niet gezien. Het grote grijze monster noem ik je, dat me overvalt met intens verdriet. Ineens was je daar weer. En overviel je me… Daar waar mijn dag vrolijk begon, eindigde die dag in somberheid. Omdat ik het verdriet in dat moment niet zo makkelijk los kon laten. Je wilde gevoeld worden… Aangekeken.

Je zette me weer even op scherp. Liet me weten dat je er nog steeds bent en dat je nog steeds krachtig kan zijn. Me omver kan blazen. Zal dat verdriet ooit minder worden? Of blijft het me met momenten overvallen? Is het net als MS een doorlopend rouwproces? Ik hoop dat het steeds een beetje zachter wordt. En dat jij, grijs monster, plaats maakt voor de herinnering aan dat kleine prille geluk in mij. Dat zo mooi en welkom was. Ik hoop dat je me niet steeds zo verdrietig blijft maken.

Voorlopig zit je daar nog, grijs monster. En ik heb je vandaag gevoeld. In volle glorie… Ik kon niet om je heen. Auw… Het deed weer even pijn…

Leef jij ook met het verdriet van ongewenste kinderloosheid, een of meerdere miskramen of verdriet over het tweede kind dat niet kwam? Neem eens een kijkje op Ongewenst kinderloos hulpverlening of Ongewenst kinderloos. Ik hoop daar je herkenning vindt.

Liefs Stephanie

Wil je een reactie achterlaten op dit verhaal? Scroll naar beneden en laat een berichtje achter voor Stephanie.