Weekendje weg

Op het moment dat ik dit schrijf, is het half 8 in de ochtend. Ik ben een weekend weg. Samen met Rob. Zonder kinderen. Zij zijn bij de andere ouder. We hebben even tijd voor onszelf en voor elkaar.
We zitten in een B&B in Limburg uitgekozen op rust en reisafstand. Het is dichtbij huis maar dat is fijn. Want reizen is voor mij een hele energievretende activiteit.

Wat is het hier fijn. Ik zit nu buiten op het terras. Het is stil op het gefluit van de vogeltjes na. De haan kraait al een uurtje maar behaalt hier weinig succes. De gasten slapen nog. Ik hou van het gekraai van de haan zo vroeg op de ochtend. Een merel landt op de tuinbank en kijkt me nieuwsgierig aan. Ziet dat het goed is en hopt wat op en neer.

Ik mijmer wat over afgelopen week. Het liep weer helemaal anders. Met MS weet je het immers nooit…
Het was weer tijd voor een MRI. Vanwege de zomervakantie moesten de kinderen even mee dus hebben we er een klein uitje van gemaakt. Een wafel, appeltaart, koffie en fanta op de terugweg bij La Place Veghel. Een espresso voor mij wat hardnekkig werd uitgesproken door de baliemedewerkster als eXpresso. Ook vond ze het een beetje weinig. OMG…Hopelijk weet ze meer van thee.

PSEUDOSCHUB

Terug thuis begon de ellende. Ik was moe. Dat vond ik niet zo raar, ik had tenslotte mijn middagslaapje moeten skippen voor de reis naar het MRI Centrum in Den Bosch. Ik ben mijn bed in gedoken en heb bijna tot vrijdag ochtend alleen maar geslapen. Een keer uit bed voor een ontbijt of om even buiten te zitten. Langer wakker blijven dan een uur of anderhalf lukte niet meer.

Het was een pseudoschub. Dat is een terugval zonder nieuwe klachten. Enkel met terugkerende oude klachten maar net zo vervelend en ongewenst. Inmiddels lijk ik daarin al een beetje ervaren en weet ik dat verzetten of negeren totaal geen zin heeft. Ik kan op zo’n moment niet anders dan er aan toegeven. Rusten en herstellen. Met veel geduld… Maar wel met het weekend weg in het vooruitzicht.

Twijfel of we wel weg moesten gaan, had ik niet. Ik wilde zo graag er even uit. We gingen er eigenlijk blanco in. Want echt iets plannen of verwachtingen hebben, daar ben ik (zijn we) vanaf gestapt. Dat werkt vaak niet. Dus we gingen. Met het idee dat ik daar net zoveel kon rusten als thuis indien nodig. En dan zien we wel wat lukt.
Toch kwamen er natuurlijk wel tranen. Tranen van teleurstelling. Omdat ik toch stiekem gehoopt had dat ik me iets beter zou voelen. Maar met die stomme MS weet je het gewoon nooit. En dan kom ik uit op een zin van een gedicht van mij: “Kon ik de MS maar thuis laten in een doosje onder m’n bed.”

Linda.nl

Bij thuiskomst werd ik na een dag verrast met een bericht van een journaliste die werkte voor Linda.nl. Of ze mij mocht interviewen voor een artikel over chronisch ziek zijn en vakantie. Hoe het is om thuis te blijven. Want een echte zomervakantie zoals het was toen ik nog niet ziek was, zat er niet in. Het was een leuk gesprek en het werd een mooi artikel. Het gaf mij de kans om te vertellen hoe het is en dat deed me ongelooflijk goed. Je leest het artikel hier. 

Dankbaar voor zulke momentjes die dan op mijn pad komen. Net als het bloggen voor deze website trouwens.
 En het bloggen voor deze website. Het zijn fijne kansen die op mijn pad komen. Een nieuw pad. 
Na zulke oppeppers waaronder ook het fijne weekend valt, is het nu tijd om weer mezelf de rust te geven. Ik voel in alles dat dat nu nodig is. En dan kan ik maar beter luisteren naar mezelf. 
“When your body screams ‘no’, the only thing you can do is listen.”

Groet Evelien

Wil je een reactie achterlaten op een verhaal? Scroll naar beneden en laat een berichtje achter voor de schrijver.