Overpeinzingen

Ik ben al een tijdje aan het nadenken over waar mijn volgend blog over zal gaan. Ik kom er niet goed uit. Ik merk dat mijn hoofd vooral vol zit met wat ik niet meer kan. Ik vind eigenlijk dat ik me moet richten op wat er allemaal nog wel kan. Misschien moet mijn blog daarover gaan. Dat wat er niet meer kan vs wat er nog wel kan. Ik kan niet meer lopen zonder hulpmiddelen en met rollator maximaal een kwartiertje. Dat gegeven vind ik zo heftig dat het me letterlijk en figuurlijk lam slaat.

wandelen in het bos

Wat zou ik graag weer zonder hulpmiddel een half uurtje met de hond in het bos wandelen. Dat ik daarna moet rusten, prima, heb ik er zeker voor over. Maar helaas, dat zit er niet meer in. Ik vind het dan heel moeilijk om daar iets tegenover te zetten wat nog wel kan. Tuurlijk ben ik blij dat ik in huis nog wel redelijk zonder hulpmiddelen uit de voeten kan. Maar het staat in geen verhouding tot elkaar. Dat wat ik heb moeten inleveren is vele malen groter dan dat wat ik nog wel kan.

Dan blijf ik hangen in terug kijken naar wat ooit was en niet meer terug komt. Dat is op zijn zachts gezegd niet fijn en hakt er dan mentaal ook behoorlijk in. Soms voel ik me mentaal wat sterker en wil ik van alles ondernemen. En dan werkt dat weigerende lijf niet mee. Mentaal kun je dus niet los zien van fysiek. Niks nieuws maar voor mij wel weer iets wat me regelmatig confronteert.

Zingeving

Als ik me kan richten op wat nog wel kan, ben ik ook erg op zoek naar een vorm van zingeving. Wat was prettig vandaag, wat heeft zin gehad vandaag en wat heeft het verschil gemaakt voor mezelf of anderen. In alle eerlijkheid; daar kan ik echt niet altijd positief op antwoorden. Dan is het weer opletten dat somberheid niet de boventoon gaat voeren. En zo blijf ik bezig met gedoe en lukt het me maar moeilijk om het cirkeltje te doorbreken.

Terug naar wat nog wel kan. Wandelen in het bos met mijn hond is wat ik het liefst deed en waar ik veel rust en tijd voor mezelf uit kon halen. Op aanraden van Stephanie heb ik de Rollz Motion Performance aangeschaft. Hiermee kan ik toch het bos in. Op vakantie in de Ardennen heb ik samen met mijn gezin ruim 2 uur in het bos gewandeld. Dat was heel fijn en past zeker in het straatje van; wat kan er nog wel.

Voldoening

MS heeft me zelfs een nieuwe bezigheid gebracht namelijk schrijven. Ik vind het leuk om te doen en ik haal er voldoening uit. Ik durf zelfs voorzichtig te zeggen dat ik er best goed in ben en hopelijk voor andere mensen die chronische ziek zijn iets kan betekenen. Het mooie hiervan is dat ik bij schrijven niet hoef te verzanden in bezig zijn met wat kan er niet meer en wat kan er nog wel. Schrijven kan ik gewoon vanachter mijn laptop thuis en in mijn eigen tempo doen. Ik roep al jaren dat ik een keer een boek wil schrijven maar dat is er nooit van gekomen, want ik had het altijd te druk en moest altijd doorrr. Misschien is nu de tijd wel rijp om een start te maken met dat boek wat er nooit kwam…

Groet, Els

Wil je een reactie achterlaten op de blog van Els? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!