Chronisch ziek zijn, voor mij was dat nooit zo vanzelfsprekend. Eigenlijk vond ik dat ik niet zo moest zeuren. Iedereen had toch wel eens wat problemen?

Psychische klachten

Sinds ik 4 ben heb ik al psychische klachten. Het eerste dat ik me herinner is de blinde paniek toen ik in bad zat en het stopje eruit getrokken werd. Ik kon alleen maar denken dat ik meegezogen zou worden in het niets. Dat was voor mij het begin van mijn angsten.
En het begin van een eindeloze stroom aan psychologen van wie ik niet meer herinner dan een vage omtrek, een spelletje dat we speelde tijdens de sessie of de ruimte waarin we zaten. Natuurlijk was dat niet mijn enige angst, ik was bang voor het donker, om dood te gaan, voor kaarsen, dat mijn ouders dood zouden gaan, voor oorlog, voor de zandbak, voor verf, voor alleen naar huis lopen vanaf school. Ik waste mijn handen zo vaak dat ze kapot waren van het vele schrobben.

Iedere psycholoog hielp me overigens wel weer een stukje op weg, gaf me zelfvertrouwen en liet mijn angsten weer wat zakken.
Op de middelbare school verergerde de angsten; ik was zo perfectionistisch dat ik alles in me op wilde nemen, wat resulteerde in enorme dwang. Dwang om mijn huiswerk tot in de puntjes te doen, maar ook dwanggedachten die de hele dagen als een donkere wolk om me heen hingen. Op school wist eigenlijk niemand van mijn problemen behalve mijn decaan, die er alles aan deed om me zo goed mogelijk te helpen. Maar thuis resulteerde dit alles in heftige paniekaanvallen en woede. Weer een schare aan psychologen volgden.

Ouders van vriendinnetjes

Wat in al deze jaren ook niet hielp waren ouders van vriendinnetjes die me vertelden dat ik me niet zo aan moest stellen, leraren die zeiden dat ik toch wel een stuk meer kon en dokters die zeiden dat ik het gewoon maar van me af moest zetten.

En gek genoeg maakte ik gewoon met hoge punten mijn school af en volgde de HBO, waar ik met wat kleine problemen eigenlijk doorheen vloog. Ik had zelfvertrouwen en de wereld lag aan mijn voeten.

Ik ging werken en had meerdere verschillende banen, waar al wel duidelijk werd dat ik vaker uitviel dan anderen, maar ik kon redelijk mee in de maatschappij. Dus chronisch ziek? Nee, ik had wat psychische klachten meer niet. Een huisarts die ik trof dacht daar toch wat anders over, laten we eens antidepressiva proberen. Nadat ik dit jaren had tegengehouden, wilde ik dit nu toch wel een kans geven en ik moet zeggen dat het de scherpe kantjes ervan af haalde.
Ik werkte naast mijn werk ook nog als vrijwilliger, ging naar concerten en had vrienden, wel had ik af een toe een tijdje nodig om bij te komen, maar wie heeft dat nu niet?

Diagnose

Ik kreeg een baan bij een slijterij en daar bleek dat alles toch ook lichamelijk wel erg zwaar was. Weer psychologen, mindfulness trajecten en bezoekjes aan de reumatoloog. Ik kreeg de diagnose fibromyalgie en prikkelbaar darm syndroom.
Na 4 jaar werken bij een slijterij besloot dat het tijd was voor wat anders, ik werkte altijd maar een uur of 15 zodat ik nog vrijwilligerswerk erbij kon doen. Ik vond mezelf sterk en dacht dat ik die nieuwe baan met gemak aan zou kunnen. De nieuwe baas waar ik terecht kwam, zag iets in mij en wilde me eigenlijk assistent bedrijfsleider maken. De uren werden meer en meer, zelfs terwijl ik aangaf dat ik dit niet kon.
Tot de nacht van oudjaar. Mijn man was naar een feestje en ik werd badend in het zweet wakker. Ik dacht letterlijk dat ik dood ging. Compleet in paniek probeerde ik te bellen, maar natuurlijk waren alle lijnen bezet. Ergens besefte ik dat dit niets lichamelijks was en ik moest blijven ademen. De volgende dag meldde ik me direct ziek, ging ik naar de huisarts en kreeg de stempel burn out.

Eindelijk kwam ik bij gespecialiseerde ggz terecht waar ze onderzoeken deden en er een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis uit kwam en een angststoornis. Dat laatste wist ik wel, maar die persoonlijkheidsstoornis was toch wel flinke klap in mijn gezicht.
Ik ging een traject in van schematherapie. Het zwaarste wat ik ooit heb gedaan en daar werd voor het eerst tegen me gezegd; “besef dat je klachten nooit meer helemaal weg zullen gaan” Dat was voor het eerst dat ik in ging zien dat dit iets chronisch was.

Fijn leven opbouwen

Uiteindelijk duurde het nog een aantal trajecten, zelfhulpboeken en gesprekken met het UWV, zwaardere medicatie en huisartsen die 100% achter me staan, dat ik nu durf te zeggen:
Ik ben Renske, ik ben 40 jaar en ik ben chronisch ziek. Dat wil niet zeggen dat ik er al ben en me makkelijk erbij neer kan leggen. Momenteel volg ik een traject om met deze klachten toch een fijn leven op te bouwen. Dit gaat met vallen en opstaan. Want hoe vind je nieuwe passies als je oude niet meer lukken? Hoe gaat je omgeving hiermee om? En hoe kies je keer op keer voor weer voor jezelf? Maar voor het eerst in jaren heb ik vertrouwen in de toekomst en begint het zelfvertrouwen ook langzaam terug te komen.

Mijn tips voor meer acceptatie:

  • Laat niemand je vertellen dat zij ook wel eens ergens last van hebben. Acuut is toch echt iets anders dan chronisch.
  • Blijf zoeken naar een hulpverlener die bij jou past. Ik ben ook wel eens bij een psycholoog weggelopen, maar houdt tegelijkertijd een open mind. Als je het ergens niet mee eens bent, praat er dan over. Er is meer mogelijk dan je denkt.
  • Zoek naar trajecten waarin je je chronische klachten kunt accepteren. Mindfulness kan helpen, maar ook ACT en online trajecten zoals die van Yvonne Lankhaar psychologie.

 Groet Renske

Wil je een reactie achterlaten op het verhaal van Renske? Altijd leuk! Scroll naar beneden en plaats je berichtje.