Lief lichaam…

Al die jaren heb ik je tot uiterste gedreven.
Verwachtingen gehad die niet haalbaar waren, zo weet ik nu.

Ik heb de grenzen die je aangaf niet gerespecteerd.
Ik ging maar door en dreef je tot wanhoop… tot je niet meer kon.

Nu zie ik pas hoe sterk je was.
Hoe je me probeerde te dienen, ondanks alle hoge eisen van mij.

Eisen die ik mezelf oplegde, om maar te voldoen aan de hoge verwachtingen van de maatschappij.

Eisen waar jij niet op gebouwd bent.
De ratrace maakte je ziek, nog zieker dan je al bent.
Maar ik wist het niet.

Lief lichaam, het spijt me dat ik zo hard voor je was.
Nu zie ik pas hoe sterk je was en nog steeds bent.

Ik beloof je dat ik je vanaf nu respecteer en luister naar je fluisteringen.

Liefs van mij ♡

Ratrace

Bovenstaand ‘gedicht aan mezelf’ schreef ik kort na mijn diagnose. Ik heb namelijk jarenlang op mijn tandvlees gelopen, niet wetende dat ik MS had. De artsen konden maar geen oorzaak vinden en wezen naar stress. 

Ik herkende me daar niet helemaal in, maar er was geen andere verklaring. Dus ging ik aan mezelf twijfelen. In mijn achterhoofd sluimerde vaak de gedachte: “als anderen dit kunnen, dan moet ik dat toch ook kunnen?”. Het waren de normale dingen in het leven.

Uiteindelijk deed ik in mijn werk wat ik echt heel leuk vond. Het was een zoektocht voordat ik op de juiste plek zat. Terugkijkend gaf ik me elke keer voor meer dan 100% en stretchte ik mijn grenzen. Keer op keer. Mijn werkomgeving klaagde niet; een ambitieuze dame die haar tanden overal in zet en van aanpakken weet. Telkens wakkerde er opnieuw een vuurtje mij aan… Ik strechte mijn elastiek steeds meer. Niet wetende van wat er zich in mijn lichaam afspeelde. 

Iedere keer dat extra stapje. Als ik luisterde naar mijn lijf, moest ik de handdoek in de ring gooien. Maar daar wilde ik niet aan. Ik heb mijn lichaam daarmee tot een uiterste gedreven, pijn en vermoeidheid voor lief genomen. Totdat de rek eruit was. In één keer lag alles stil.

Nu vraag ik me af waar ik zo graag aan wilde voldoen… Wat was er belangrijker dan mijn gezondheid? Sinds ik chronisch ziek ben, is alles in een ander perspectief komen staan. Dingen die ik vroeger belangrijk vond, lijken nu zo onbenullig. Kijkend vanaf een afstand naar de ratrace zie ik hoe mensen in turbo stand hun dromen najagen en zichzelf tot uiterste drijven.

Het beste advies dat ik kan geven… Doe niets ten koste van jezelf. Echt niet doen. Het is het niet waard. Houd jezelf in acht, zet jezelf op nummer 1. Laat ‘moeten’ los en doe geen dingen, omdat het ‘hoort’ of omdat iemand iets van je verwacht. Doe dingen omdat je het van binnenuit zo voelt en doe vooral dingen waar je 100% procent achter staat, blij van word en energie van krijgt.  

Als je ziek bent, wil je maar 1 ding

Gezond zijn! Nu voel ik verbinding en zelfcompassie met mijn lichaam en geest. Ik ben trots op wat het allemaal doorstaat en verwonderd over dat mijn lichaam ondanks de schade toch zoveel heeft kunnen herstellen. Ik voel me sterk. Mijn lichaam managed een onzichtbaar monster. Ik ben trots op mezelf hoe ik daarmee om ga. 

Tot schrijfs!

Liefs Stephanie