Ik wil het liefst onzichtbaar zijn.
Niet iemands aandacht vragen.
En niet worden nagekeken.

Mensen die niks meer laten horen.
Of juist vaak bellen.
Of het inmiddels beter gaat.

Wat denken jullie zelf.
Familie vrienden en collega’s.
Dat ik spontaan zal genezen?

Geen medelijden.
Hoe het is.
Want niemand kan dit weten.

Ik ben een vechter.
Ik kom er wel.
Dus stop met zorgen maken.

Laat mij.
Laat mijn ms met rust.
Ik wil mezelf weer vinden.

En weg kunnen kruipen.
Wanneer ik wil.
Om dit te kunnen verwerken.

Geef mij ruimte.
Laat me ademen.
Geef mij de tijd.

Augustus 2021

Evelien:

“Waar ik afgelopen jaar veel mee te maken heb gehad, is het nagekeken worden op straat. Het lopen met een stok, rollator of rijden met een scootmobiel wordt vaak als bezienswaardigheid gezien vooral als je nog niet 80+ bent. Ik vond het heel moeilijk maar keek naar de voordelen die het mij bracht. En dat waren er veel.

Een ander nadeel ervaarde ik in sociale kring. Deze werd bij mij kleiner. Want hoe ga je nou om met iemand die ineens ziek is… en blijkbaar niet meer beter wordt. Het allerfijnste in al het bovenstaande is dat je door de mensen om je heen niet ineens anders behandeld wordt. In ieder geval, dat vind ik.”