De afgelopen twee weken heb ik zoveel mee gemaakt waar ik over kan schrijven. Maar ik hou het kort, want het moet een blog worden en geen boek. Zelf ben ik niet helemaal tevreden over dit stukje.

Dat komt vooral omdat ik me niet zo goed weet uit te drukken over het onderwerp waarover ik heb geschreven. Ik begon vol goede moed, maar het bleek dat het toch wat lastiger was. Ik had heel makkelijk een andere blog kunnen gaan schrijven, maar nee: dit is ook MS… in je hoofd precies weten hoe je iets wilt zeggen en wilt beargumenteren, maar er op papier niet uitkomen. Dus hou je vast, hier komt mijn blog die niet zo helder is als dat ik zelf wilde.

Ik was met iemand in gesprek die nog maar een jaar de diagnose MS heeft. Zelf heb ik ‘m al 10.5 jaar. We deelden wat ervaringen uit en op een gegeven moment vroeg ze aan mij of ik de diagnose had geaccepteerd.

Ik wilde ‘ja’ zeggen omdat ik haar niet wilde afschrikken. Straks zou ze bang zijn dat zij er ook zo lang over zou doen. Maar ik wilde ook eerlijk zijn en de waarheid zeggen. Want als je vraagt of ik MS heb geaccepteerd? Dan is mijn antwoord ‘Nee’. Dat komt vooral omdat ik moeite heb met het woord ‘accepteren’.
Accepteren betekend voor mij je er bij neerleggen en het maar oké vinden wat er is gebeurd. Op internet staat heel mooi: “er mee akkoord gaan”. Er zijn in mijn leven iets te veel heftige dingen gebeurd waar ik absoluut niet mee akkoord ben gegaan of kan gaan. En het krijgen van MS is er eentje van.
Stel je voor dat je zou zeggen: “Ja prima joh, helemaal akkoord met die MS, geef maar hoor”. In mijn hoofd zou dat zorgen voor error.

Maar betekent dit dan dat ik nog steeds elke dag vecht tegen de diagnose? Gelukkig niet. Dan zou het erg zwaar worden. Ik heb leren ómgaan met de diagnose. Voor mij betekent dat: weten wat je wel en niet moet doen om zo goed mogelijk te dealen met je ziekte. Want ja, die heb ik nou eenmaal gekregen. Zonder dat ik daar mee akkoord ben gegaan… 😉

Groet Girija