Mijn nieuwe lijf

Ben lief voor je lijf, zorg er goed voor. Ik schreef eerder zelf al; Luister naar je lijf zodat het niet hoeft te schreeuwen. Maar wat doe je dan als je lijf stopt met schreeuwen en niet meer naar je luistert? Ik mis mijn lijf dat naar me luistert, me hoort, me ziet. Dat lijf dat er voor me was, dat in dienst was van mij. Zonder moeilijk te doen, gewoon voor mij, zonder discussie, zonder gedoe.

Dat is voorbij, dat is niet meer. En ik mis dat lijf. Ik vind het moeilijk om lief te zijn voor dit nieuwe lijf. Ik heb er een hekel aan en ik wil het niet. Maar ik zit er in vast, ben er tot veroordeeld. Heel soms vergeet ik even dat ik een nieuw lijf heb. Dan ben ik zo in gedachte en wil ik even snel iets doen. Dat gaat niet meer. Mijn nieuwe lijf haakt af en doet niet meer mee.

Terug gefloten

Ik wil te snel actie van mijn nieuwe lijf. Dan word ik onherroepelijk teruggefloten door mijn nieuwe lijf. Het gaat in staking en dwingt me om mentaal beter af te stemmen op lichamelijk. Dat ik niet vaker gevallen ben is al heel bijzonder. Mijn nieuwe lijf frustreert me enorm en wat ben ik soms boos op dat lijf. Dan zou ik het uit willen trekken en in de kliko willen gooien. Bij het restafval of in de groenbak, het is mij om het even.

Ik kan wel janken als ik me realiseer dat ik onlosmakelijk met dit nieuwe lijf verbonden ben. Een potje janken geeft tijdelijk wat lucht maar eind van het liedje zit ik nog steeds vast in mijn nieuwe lijf. Ik wil mijn oude lijf terug. Maar ja, dat gaat niet meer gebeuren dus aan de slag met leren kennen van mijn nieuwe lijf.

Hard werken

Dat alleen al is hard werken. Steeds maar navigeren tussen wat je wilt en wat er daadwerkelijk kan. Mijn nieuwe lijf vraagt om rust maar mijn brein wil het die rust niet geven. Als je brein geen rust heeft, heeft je lijf ook geen rust.

Ik blijf hangen in een soort van schuldgevoel, hoewel dat niet de juiste omschrijving is. Ik weet dat ik geen schuld heb aan het krijgen van MS. En ik weet dat ik geen schuld heb aan wat dat met mijn gezin, vrienden en familie doet. Maar ook zij zijn onlosmakelijk aan mijn nieuwe lijf verbonden. Waar ik dankbaar voor ben is dat zij in hun eigen lijf kunnen stappen en even weg kunnen van dat van mij.

in mijn hoofd

Dat steeds maar in mijn hoofd blijven zitten, doet mijn MS klachten geen goed. Die voeden zich daarmee en houden hun eigen feestje. Daarom is het fijn om voor dit platform te schrijven. En de herkenning te lezen bij andere mensen met een chronische ziekte. Ik kan schrijven wat ik wil en alles herschrijven als ik dat nodig vind. Soms delete ik dan het hele stuk want het feit dat mijn gedachtes uit mijn hoofd zijn is soms al voldoende.

Soms start ik de dag al met negatieve gedachtes. “Oke, dus het wordt zo’n dag vandaag, nou kom maar op dan.” En idd het werd zo’n dag. Gelukkig ben ik al zover dat ik dan ’s avonds kan bedenken; “Deze dag kan de boeken in als een k..dag, morgen weer een nieuwe dag.” En soms wordt de dag een stuk prettiger dan ik verwachtte bij de start ervan.

Ik wil weg blijven van die negatieve gedachtes maar ook dat is hard werken want ze ploppen regelmatig op. Ik wil weer terug kunnen kijken op leuke dingen, leuke gebeurtenissen. Daarvoor zal ik toch moeten stoppen met dat verzetten tegen mijn nieuwe lijf. Mijn lijf is wat het is en ik zal het er mee moeten doen. Ik zal zelf die leuke gebeurtenissen moeten creëren. Zoals mijn man het laatst zei: “Die grijze sluier mag eraf.” En gelijk heeft ie.

Groet, Els

Wil je een reactie achterlaten op de blog van Els? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!