Ineens had ik geen gevoel in mijn benen

Mijn eerste blog, spannend! Hoewel ik het liever niet was, vind ik het toch fijn dat ik als
ervaringsdeskundige mijn verhalen mag delen. Maar laat ik eerst eens vertellen hoe ik zo ervaren ben geworden.

Het begon allemaal op een dag in oktober. Het was 2011 en ik was 21 jaar. Van de één op de andere dag was ik ineens het gevoel in mijn benen en schaamstreek kwijt. Een zeer bizarre gewaarwording. In mijn jeugd heb ik een ziekenhuistrauma opgelopen, dus ik ga niet snel naar de dokter. Maar deze klachten waren niet normaal, dus in een moment van verstandig zijn, besloot ik toch maar te gaan. Ik heb een huisarts die van doorpakken weet en dankzij haar zat ik diezelfde middag nog in het ziekenhuis bij de neuroloog. Eigenlijk had ik geen idee wat er allemaal aan de hand was en eerlijk gezegd interesseerde het me ook niet zoveel. Het enige waar ik bang voor was, was of ik daar moest overnachten. Gelukkig hoefde dat niet, maar er volgde wel meerdere dagen van terugkomen en vele onderzoeken: allerlei tests en scans. Op 24 november 2011 was daar de uitslag: Multiple Sclerose, oftewel MS.

MS? Dan kom ik toch in een rolstoel?

Op de scans bleek dat ik al meerdere littekens had zitten, die vermoedelijk in de pubertijd al waren ontstaan. Ineens verklaarde dat, dat ik geen dwarse zeurende puber was, maar dat mijn vermoeidheid en pijnlijke benen echt ergens vandaan kwamen.

Oké, nou top, mijn klachten hebben een naam.
Of nee, wacht, MS? Dan kom ik toch in een rolstoel?
Oh, dat hoeft niet zo te zijn. Nou, gelukkig. Door met mijn leven dan.

Ik had een tussenjaar en werkte ’s avonds, 3 tot 5 avonden per week. Gemiddeld. En ondertussen lekker de kroeg in, roken, blowen, soms wat meer uitproberen. Nachten doorhalen. Uiteraard ging dat niet met mijn diagnose, maar het interesseerde me niet veel. Ik wilde lol maken en had geen tijd om ziek te zijn. Natuurlijk kwam ik mezelf behoorlijk tegen en in plaats van dat ik er van leerde, maakte het me alleen maar boos en ging ik nóg harder werken en nog harder mijn leven vieren.

Peter Pan

Hoewel ik het niet wilde, werd ik toch wat volwassener. Soort van. In leeftijd. Al ben ik ook nog steeds een Peter Pan. Ik weet niet meer of er een specifiek iets voor de ommekeer heeft gezorgd, ik denk het niet eigenlijk. Volgens mij is het gewoon vanzelf zo gegaan en er in gesleten. Dat doet de tijd met je. Je hebt het niet altijd door, maar ineens ben je een stuk verder. Ik ben begonnen met medicatie en heb inmiddels een revalidatietraject gevolgd.

Of ik nu verstandiger om ga met mijn ziekte? Willen jullie een eerlijk of een beleefd antwoord? 😉 Het eerlijke antwoord is dat ik vind dat ik zeker verstandiger om ga met mijn ziekte. Ik weet
inmiddels wat ik wel en niet moet doen en waar ik rekening mee moet houden. Of dat altijd even leuk is en of ik dat ook altijd doe? Zeker niet. Soms maak ik nog steeds de verkeerde keuzes. Maar doet niet iedereen dat in zijn of haar leven? En ook daar leer ik dan weer van en doe het de volgende keer niet.. of toch wel, maar dan weet ik wat de consequenties zijn. En zo struggel je een beetje door en probeer ik het zo goed mogelijk te doen en vooral te blijven genieten van het leven.

In mijn blogs zal ik jullie mee nemen in mijn leven. Met MS. Maar vooral: mijn leven. Dat gelukkig niet álleen maar bestaat uit MS.

Groetjes
Girija