In mijn eerste blog stipte ik al even aan dat ik nergens een verzekering voor arbeidsongeschiktheid kon afsluiten als zzp-er met MS. Dus op het moment dat MS je keihard onderuit haalt, heb je naast alle lichamelijke en emotionele uitdagingen ook geen inkomsten. Das hard en geeft je nog een extra duw mee als het gaat om afhankelijkheid en gevoel van (eigen)waarde. Niet in de laatste plaats omdat chronisch ziek zijn een dure hobby blijkt te zijn. Deze blog is geen positieve blog, das wel jammer want positieve blogs zijn fijner om te lezen. Maar met een chronische ziekte zijn er ook zwartere dagen, in dit geval een zwarter blog. Gelukkig is het niet zo’n lange blog, dat scheelt. 

Alleen al de vaak noodzakelijke hulpmiddelen zijn schrikbarend duur. Via de WMO mag ik gebruik maken van een elektrische driewielfiets, dank daarvoor, mede namens mijn gezin want nu kunnen we samen op pad. Een rollator dien je zelf aan te schaffen. Net als een scootmobiel, tenminste als je de elektrische fiets wilt houden, het is het 1 of het ander. Wil je ook op niet geasfalteerde wegen of bospaden wandelen dan lopen de prijzen voor geschikte rollators behoorlijk op.

Extra kostenpostje

Autorijden is met de huidige benzineprijzen sowieso al duur. Maar met een diagnose als MS komt er nog een extra kostenpost bij. Je verzekering gaat het niet waarderen als je een chronische ziekte als ms niet aan hen doorgeeft. Dan gaat ook dat circus draaien. Je moet een rijvaardigheidstest doen, kosten zijn voor jou, de huisarts moet hiervoor een formulier invullen. De kosten hiervoor bepaald de huisarts en ook die betaal je zelf. In mijn geval gaat na 3 jaar de procedure met alle kosten opnieuw van start.

Dan heb je nog het eigen risico voor je ziektekostenverzekering. Die zijn er bij mij in de eerste maand van het jaar al doorheen dus eigenlijk ook een vaste kostenpost. Met een chronische ziekte heb je ook chronische ziektekosten.

Schat, wil jij even…

O, ja fijn dat ik een gezonde partner heb die zich het schompes kan werken om mij en deze dure hobby te bekostigen. Kanttekening daarbij is dat hij als gezonde partner ook nog geacht wordt om ons huis schoon te houden omdat ik het niet kan. ‘Schat, of je nog even de huiskamer en badkamer poetst vanavond. Heb je deze week al 40 plusuren gewerkt? Tja maar jij bent gezond dus, hop aan de bak’. Dan maar een dure, particuliere hulp inschakelen die hij moet betalen, omdat ik geen inkomsten heb. Zei ik al dat dit alles wat doet met je gevoel van (eigen)waarde en afhankelijkheid?

Tot zover mijn klaag en mopper blog. Want een chronische diagnose vraagt chronische veerkracht. Chronische veerkracht van mij, mijn man en mijn gezin. En ik ben chronisch trots op hen.

Groet Els