Je hebt handige mensen, Je hebt onhandige mensen en je hebt mij…
Ik weet iedere dag minstens 1 meubel met mijn kleine teen te knuffelen.
Ik denk dat ik een jaar of 6/7 was toen ik een van mijn eerste grotere judo wedstrijden had. Trots dat ik was want ik mocht eindelijk wedstrijden doen en mijn coach moedigde ons hierheen ook aan. Want ook al kon niet iedereen winnen, had je al gewonnen door mee te doen.
Omgekleed, gewogen, gemeten en in de juiste categorie ingedeeld was het dan ook eindelijk mijn beurt. Trots liep ik richting de mat en ongelogen 1 meter voor de mat ging ik door mijn beide enkels en kon ik de hele wedstrijd op mijn buik schrijven.
Een van mijn coaches die toen mee was heeft mij van de vloer getild en terwijl hij mij naar de kleedkamer tilde, vertelde hij dat hij toch heel erg trots op mij was. Dit had iedereen kunnen gebeuren en ja dit soort dingen gebeuren nu eenmaal.
Judo held
Deze dag is geprint in mijn interne geheugen en staat ergens helemaal boven aan, want wat baalde ik! Ik had het niet eens geprobeerd, want verder dan de hele rompslomp vooraf was ik niet gekomen. Als jonge puppy had ik ooit een les judo gehad van mijn grote held Mark Huizinga en als ik later groot zou zijn, wilde ik net zoals hem een echte judo held worden.
Ondanks de vele pijn die ik toen al had, tig duizendkeer door mijn enkels heen gaan en van onder tot boven vol zitten met blauwe plekken, heb ik toch tot mijn 12e aan judo gedaan. Die droom was er en opgeven zat niet in mij. Met 12 jaar moest ik echt stoppen. Judo werd lichamelijk veel te zwaar en ik kreeg de ene onverklaarbare blessure na de andere.
Lomp
Ik ben verschillende keren bij de huisarts geweest. Mijn knieën waren een grote puinhoop. De spieren in mijn polsen waren vaker overbelast en gescheurd dan dat er dagen in een week waren. De pijn in mijn lichaam werd alsmaar erger. Ik versleet alle schoenen en inlegzooltjes op max. 2 maanden tijd, omdat mijn benen extreem naar binnen en naar buiten bogen (afhankelijk van de stand van mijn lichaam, iets met het bindweefsel is overal puin). En over alle andere blessures ga ik niet eens beginnen.
Ik was gewoon LOMP en moest voorzichtiger doen. Misschien toch nieuwe zooltjes?
Mijn pols even 8 weken in het gips om te ontlasten zonder onderzoek naar de oorzaak, toch maar andere pijnstillers proberen?
Yoga is misschien ook goed voor me, oh en met een balletje onder je voet rollen om zo de spieren te trainen en niet meer naar binnen lopen.
Ik had ze inmiddels allemaal al gehoord en ook geprobeerd maar ik bleef lomp.
KEVO’s
Inmiddels is mij meer dan duidelijk dat ik niet alleen ‘lomp’ ben (want gedeeltelijk ben ik dat zeker!), maar dat mijn bindweefsel gewoon niet sterk genoeg is om mij te houden. Sinds afgelopen jaar heb ik dan ook KEVO’S, ook wel knie enkel voer ortheses genoemd. Deze dingen maken voor mij een wereld van verschil.
Ik kan iets stabieler staan en het is bijna onmogelijk om naar binnen of buiten te lopen, omdat de KEVO’S in de zolen van mijn aangepaste schoenen zitten. De KEVO’S waren voor mij dan ook het cadeautje van 2023 want ik sta en loop nu stabieler.
En ja het is nog steeds wennen want eigenlijk heb ik mijn hele leventje lang verkeerd gelopen. Nu word ik continu gecorrigeerd, wat heel hard nodig is.
En ja… ik vind het soms ook echt wel een beetje moeilijk, omdat een groot deel van de mensen je aanstaart en de focus volledig op mijn benen leggen. Maar uiteindelijk denk ik dan altijd dat ik heel blij mag zijn dat dit soort hulpmiddelen bestaan en dat ik zo’n goede instrumentmakers heb. Want waar grotere stukken lopen er niet meer in zit, kan ik door de KEVO’S wel kleine stukjes lopen en nog zelfstandig auto rijden!
Het geeft mij toch weer iets meer vrijheid en die vrijheid is voor mij het aller belangrijkste wat ik kan hebben.
De grond onger dieng veut beater aanveule durg te loestere noa dien lichaam
Veel Liefs,
Nani
Wil je een reactie achterlaten op de blog van Nadia? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!
