Afgelopen weken heb ik veel nieuwe dingen gedaan. Activiteiten buitenshuis, verjaardagen, buiten zijn, weer in de woonkamer op de bank zitten. Ik had destijds niet verwacht nog op dit punt te komen.
Toen ik op mijn ziekst was, werd zelfstandigheid een doel. Zelf uit bed kunnen, zelf naar de badkamer gaan, zelf omkleden. Niet meer bellen of roepen als ik iets nodig had, maar het zelf doen. Een beetje vrijheid terug krijgen.
Ik miste…
Hoewel dit doel erg groot leek, was het alles wat ik wilde. Niet dat het met hulp niet ging, dat ging juist heel goed, maar ik miste het om dingen op mijn eigen tijd te doen. Nog even in pyjama blijven als ik m’n dag niet had. ’s Avonds laat nog een kopje thee drinken als ik daar zin in had, omdat ik niet meer iemand wakker hoefde te bellen als ik door dat kopje thee ’s nachts naar het toilet moest. Zelf in mijn kledingkast kijken op zoek naar wat ik aan wilde die dag. Kleine dingen, maar voor mij toen zo groot.
Ik weet nog dat ik in mijn schriftje schreef dat ik op een dag zelf mijn sokken aan had gedaan en zelf de rits van mijn vest dicht had kunnen doen. Ik kan het me nu haast niet meer voorstellen, maar wat een vooruitgang was dat toen. Kun je het je voorstellen dat je zoiets kleins niet meer kan? Ik niet, tot ik het zelf meemaakte.
Belofte
Ik beloofde mijzelf dat ik blij zou zijn met me weer zelfstandig thuis kunnen redden. Dat alles wat er daarna nog aan vooruitgang kwam, extra was. Dit omdat ik geen idee had hoe het verder zou gaan, wat ik nog kon verwachten en in welke snelheid. Teveel hopen en dromen deed pijn. Maar nu droom ik des te meer. Want ik ben al verder gekomen dan ik verwachtte, dus wie weet hoe ver ik nog ga komen vanaf hier?
Langzaam gaat de wereld weer een beetje voor me open, bestaat er weer meer dan alleen mijn slaapkamer en het ziek zijn. Niet meer verwacht, wel van gedroomd.♡
Liefs Sylvia
Wil je een reactie achterlaten op de blog van Sylvia? Scroll naar beneden en plaats je berichtje.
