Iedereen die mij een tijdje volgt, weet dat we een ander huis gekocht hebben. Op de foto de heerlijke tuin die we daar gaan krijgen. Ik heb al allerlei ideeën… moestuintje, gezellige zithoekjes en wat een ruimte voor Coco en Ollie. Zo fijn!
We zijn een jaar op zoek geweest. In deze huizenmarkt is het een crime om een betaalbaar én leuk huis te vinden. Wat een gekte op de huizenmarkt…
Waar wij mazzel mee hadden, is dat een vriend van Kees makelaar is. Hij ging vaak als een soort aankoopmakelaar mee waardoor wij qua biedingen verstandige keuzes bleven maken. En ook al zijn we een aantal keer overboden en daardoor een huis misgelopen, weten dat je je verstand erbij houdt en je niet laat opjagen door de markt, geeft rust.
Een toen was het raak! Dit huis… wat een pareltje…
We stonden ook ingeschreven bij een lokale makelaar. Hij wist wat we zochten en welke mogelijkheden het huis moest hebben. Dat ene telefoontje veranderde alles. Hij belde ons op en zei: “er komt binnenkort een huis op Funda wat ik jullie graag al wil laten zien”. Uh… JA! Dat willen wij wel.
BOD, NOG EEN BOD, NOG EENTJE?!
In totaal nodigde de makelaar 3 stelletjes uit om te komen kijken voordat de Funda gekte los zou barsten. Wij deden meteen een bod. Iets boven de vraagprijs. Bij nader inzien wilden de verkopers het huis toch hoger geprijsd in de markt zetten. Wij pasten ons bod aan, kregen een tegenbod en om nader tot elkaar te komen verhoogden wij ons bod nogmaals. Uiteindelijk kozen de verkopers toch voor een biedingsprocedure. Dit voelde voor ons niet meer goed. We trokken ons terug uit de procedure.
Kak! Balen! Een prachtig huis dat we wel kunnen betalen, maar toch een beetje uit principe laten schieten? Ja, dat werd de keuze. Met pijn in ons hart. Maar het voelde voor ons niet goed hoe het proces verliep.
Stick to your gut feeling.
Verrassing…
Twee maanden en x bezichtigingen later kregen we een onverwacht telefoontje. De makelaar van dat ene huis belde. Of wij nog interesse hadden?! De kopers hadden de financiering niet rond gekregen en de verkopers wilde alsnog akkoord gaan met ons laatste bod. Wat een cadeautje in december!
Na dit bericht even op ons te laten inwerken, zeiden we volmondig ‘Ja!’. Dit moet zo zijn. Zo voelde het.
Regelen, regelen, regelen…
Toen begon het voorbereiden en regelen van de verbouwing van het nieuwe huis, verkopen van ons eigen huis en de mega klus die verhuizen heet. Dat is wat de afgelopen tijd een rode draad is in ons leven.
Via via hebben we een aannemer gevonden en is alles op papier voorbereid. Het is fijn dat alles klaar staat om te starten. Mooi op elkaar afgestemd. Nu wachten totdat we de sleutel in ontvangst krijgen zodat het circus kan gaan draaien.
Stress
Ondanks dat het allemaal leuk is om te regelen, bedenken en uitkiezen…. Het geeft ook stress. En stress en MS gaan niet zo goed samen.
We doen alles stapje voor stapje. En ik laat alles los wat ik niet echt zelf hoef te regelen. Dat geeft enorm veel rust. Ik weet dat Kees de dingen goed regelt en dat ik daar op kan vertrouwen geeft zoveel rust. Natuurlijk word ik meegenomen in het proces, maar vanaf een bepaald punt trek ik me terug en wordt het geregeld. Heel fijn dat dat zo kan. Door de cognitieve klachten door MS vind ik het namelijk moeilijk om alles te overzien. En krijg ik stress door het minste en geringste.
Ik weet inmiddels dat dat zo werkt. Tegelijkertijd is het confronterend, want vroeger was ik een echte regeltante. Tig ballen in de lucht houden (moet je om andere redenen eigenlijk helemaal niet willen, maar ik deed het wel), snel schakelen en alles tot in de puntjes regelen. Het was me op het lijf geschreven. Nu kan ik dat niet meer, door de restschade veroorzaakt door MS.
Het is wat het is. En ik vind het verdrietig. Ik kan er soms boos om worden, me somber door voelen, verdrietig of gelaten onder zijn. Allerlei emoties wisselen elkaar af om zo nu en dan de revue te passeren. En dat is oké. Ik heb geleerd dat het doorvoelen van emoties me verder brengt dan ze proberen weg te stoppen.
Vergelijk het met een bal onder water proberen te houden… Naast dat dit kei hard werken is, is het ook gedoemd om te mislukken. Geen helpende strategie kan ik je vertellen…
Nog even geduld…
15 mei krijgen we de sleutel. Dit weekend gaan we een planning maken van wanneer we gaan inpakken en wie ons daarbij kan helpen. Op naar de volgende fase!
I’ll keep you posted.
Lieve groet Stephanie
Wil je een reactie achterlaten? Altijd leuk! Scroll naar beneden en laat een berichtje achter voor Stephanie.
