Hoi! Leuk dat je er bent! Ik ben Yvonne Lankhaar, psycholoog én ervaringsdeskundige.

Stephanie vroeg mij wat te schrijven over het hebben van chronische klachten, mijn persoonlijke ervaring met chronische pijn en mijn ervaring als psycholoog van mensen met chronische klachten. Dat wilde ik natuurlijk wel, want ik vind aandacht voor het hebben van een chronische aandoening erg belangrijk. Ik heb namelijk zelf ervaren hoe weinig begrip er kan zijn. Begrip op emotioneel vlak: voel ik mij begrepen, willen en kunnen mensen er voor mij zijn, mag ik mijn verhaal doen? Maar ook begrip in de zin van: snappen mensen wat het is om chronische klachten te hebben en wat de consequenties daarvan zijn?

Begrip en begrip

In beide gevallen is er vaak winst te behalen en heel eerlijk, dat begint bij jezelf. Het kan soms zo fijn zijn om het bij de ander te zoeken, omdat je zelf vaak toch al onzeker bent. Alles is veranderd in je leven en als je dan ook nog het gevoel moet hebben dat je zelf de sleutel tot verbetering in handen hebt maar de sleutel blijkbaar niet gebruikt kun je nog meer teleurgesteld zijn in jezelf. Ik zit hier natuurlijk niet om jou een schuldgevoel aan te praten. Verre van dat. Want ik heb daar zelf dus ook gezeten en weet hoe het is.

Ik neem je mee

Laat ik even in het kort vertellen wat mijn verhaal is zodat je weet waar ik vandaan kom. Twaalf jaar geleden begonnen mijn rugklachten nadat er iets misging bij een behandeling van een fysiotherapeut. Ik was jong (23 jaar) en gezond en kwam met een knieklacht na een bergtocht in Afrika. De knie was uiteindelijk vrij snel verholpen, maar er is geen dag meer geweest zonder rugpijn. Ik probeerde eerst zo goed mogelijk alle ballen in de lucht te houden. Mijn oude leven in stand te houden. Maar al snel bleek dat dat niet haalbaar was. Ik kon steeds minder en tegelijkertijd werd de pijn steeds erger. Met behandeling na behandeling zocht ik naar een oplossing. Die vond ik niet. Steeds vaker kreeg ik de boodschap dat ik maar moest leren leven met mijn klachten. Maar hoe doe je dat dan?

Leerschool

Uiteindelijk volgde ik, na alle behandelingen die ik al gevolgd had, ook nog 2 revalidatieprogramma’s om om te leren gaan met mijn pijn. Fysiek werd ik daar veel wijzer van. Ik leerde weer beter voelen en ontspannen. Beter en soepeler bewegen. Ik leerde echter niet mijn grenzen beter aangeven. Ik leerde niet accepteren dat mijn plannen en dromen in de prullenbak lagen. Want inmiddels was ik 100% afgekeurd voor mijn werk. Dat er zoiets als rouw om verlies van gezondheid bestond dat hoorde ik nergens. Wie was ik, wat kon ik nog, wat wilde ik. Eerlijk gezegd maakte de toekomst mij behoorlijk moedeloos en verdrietig. Ik wist het allemaal niet zo goed. Ik zocht de juiste hulp maar vond hem niet. Uiteindelijk heb ik door de jaren heen mijn grenzen leren kennen en aangeven. Heb ik weer ingezien wat mijn kwaliteiten zijn en hoe ik die in kan zetten. Heb ik weer leren kijken naar de mogelijkheden. En durfde ik weer toekomstplannen te maken.

Wereld van verschil

Nog even terug naar de sleutel. Want wat heeft voor mij nou echt het verschil gemaakt? Dat is het afzetten van mijn masker en eerlijker zijn over mijn pijn en vooral over wat het met mij deed. Aan de buitenkant zag je niet veel aan mij. Misschien herken je dat wel. Daardoor werd ik heel vaak overschat en dat kwetste mij dan weer. Want ik dacht dat mensen toch wel zouden snappen hoe zwaar het was. Maar eigenlijk liet ik dat zelf gebeuren. Hoe kan iemand goed inschatten hoe het met je gaat als jij geen goed beeld geeft? De ander kan zijn oordeel enkel baseren op jouw verbale en non-verbale informatie. En die sleutel heb jij dus in handen.

Wat er toen gebeurde

Toen ik eenmaal eerlijker was over hoe het met mij ging, mijn emoties deelde over mijn klachten en over de consequenties ervan en aan begon te geven wat ik nodig had (en vooral wat niet) begonnen er dingen te veranderen. Er kwam meer begrip! Daar is die weer. Begrip in de zin van dat mensen steeds beter snapte wat er aan de hand was, wat ik nodig had en wat zij konden doen. Maar zeker ook emotioneel begrip. Daardoor voelde ik me minder tekortschieten, ik voelde me minder schuldig en ook minder boos. Ik werd minder gekwetst. En omdat mensen beter wisten wat er speelde was het veel makkelijker om hulp te vragen. Ik liet mensen toe waardoor ik mij minder eenzaam voelde. Ik hoefde het veel minder alleen te doen. En uiteindelijk werd alles dus makkelijker.

Zoektocht

Natuurlijk is het niet dé oplossing voor je klachten maar in mijn ogen wel een ontzettend belangrijke schakel in het om leren gaan met je klachten. Je masker afzetten en open zijn kan echt heel veel in gang zetten. Dat mag je op mijn woord geloven ? Het is een spannende zoektocht, eng en kwetsbaar maar meer dan de moeite waard.

Zit jij vast?

Stephanie vroeg mij ook mijn groepstraject te noemen en dat doe ik natuurlijk graag. Zoals je gelezen hebt is het voor mij een enorme zoektocht geweest. Als die zoektocht korter geweest was had dat echt wel ellende kunnen voorkomen, niet alles maar zeker wel een deel. Alles dat ik zelf toentertijd gemist heb in mijn behandelingen heb ik toegevoegd aan het groepstraject. Dus daar ga je wél aan de slag met je grenzen, met goede zelfzorg, met je zelfbeeld, met rouwen over wat je verloren bent, met communicatie en acceptatie. Kortom met alles dat je nodig hebt om écht om te leren gaan met jouw chronische klachten. Het is een super mooi traject geworden, al zeg ik het zelf ? Ik had het zelf graag willen volgen toen ik op zoek was. Daarom ben ik alleen maar nog meer gemotiveerd om jou met je zoektocht te helpen. Dus heb jij het gevoel er zelf niet uit te komen? Zelfs als je al veel behandeltrajecten gevolgd hebt. Je bent meer dan welkom!

Hoe, wat, wanneer?

14 september a.s. start de volgende groep!
Het duurt 3,5 maand en het kost 497 euro (in termijnen betalen mag).
Kijk op de link voor meer informatie: Pak regie over je leven met chronische klachten

Hartelijke groet,

Yvonne Lankhaar
Psycholoog én ervaringsdeskundige