Wel of niet werken

Op dit platform is al best veel geschreven over werk, arbeidsongeschiktheid en vrijwilligerswerk. Het heeft even geduurd voordat ik weer een blog aanleverde. Daar was een goede reden voor. Ik heb namelijk werk gevonden! Nooit gedacht dat dit nog zou gebeuren. Ik had mezelf al afgeschreven voor de arbeidsmarkt. Als je mijn beperkingen op een rijtje zet is dat ook niet gek. Ik kan nog nauwelijks lopen, zeker niet zonder hulpmiddel, ben snel moe en ervaar veel krachtverlies. Ik heb spasmes, gevoelsstoornissen en heb last van cognitieve klachten.

Beperkingen

Ondanks al deze beperkingen is er iemand die daar voorbij kijkt en ziet dat ik ook nog kwaliteiten meebreng. Kwaliteiten die gezien worden daar waar ik ze zelf niet meer zag. Ik ben enorm dankbaar dat ik deze kans krijg. Natuurlijk is het een zoektocht naar wat ik nog wel en wat kan ik niet. Het voelt fijn om nuttig bezig te zijn en gezien te worden als mens en niet alleen als MenS. Ik heb wat te bieden en mijn werk ervaringen uit het verleden zijn ook nu van waarde.

Mijn tempo is niet zo hoog door vermoeidheid en cognitieve klachten. Een paar uurtjes werken of een dagje helemaal niet, dat kan allemaal. Thuis werken of op locatie is allemaal mogelijk. Ik leer weer nieuwe mensen kennen en voel me weer nuttig. Van nut zijn. Ergens voldoening uit halen. Vooral dat gevoel is voor mij erg belangrijk. Soms is het lastig door die rij beperkingen die ik net al noemde maar dat weegt niet op tegen het gevoel van weer mee te tellen.

Wachten met een kopje thee

Mijn kinderen hebben me steeds minder nodig en plannen hun eigen buitenschoolse activiteiten. Dat moeders thuis zit te wachten met een kopje thee en een koekje, is al lang niet meer nodig. Thuis komen, een schooltas binnen gooien en roepen “ik ben weer weg en ben rond etenstijd weer thuis.” Dat is meer de realiteit als dat kopje thee met dat koekje. De koektrommel wordt net voor het eten geplunderd want “ik heb zo’n honger”.
De kinderen kunnen ook prima voor een goede maaltijd zorgen. Die staat dan vaak zonder tussenkomst van mij, geheel verzorgd en op tijd op tafel. Hartstikke fijn natuurlijk en ze vinden allebei koken ook echt leuk, dus het is geen straf voor ze. En het zijn ook nog eens verantwoorde maaltijden. Laatst hadden we in 1 week friet en pizza gehaald. Zegt de oudste: “morgen wil ik wel weer iets gezonds eten, hoor”.

Balans

Bij mij was het gevoel van nut te zijn steeds minder aanwezig. Dus het is zo fijn om weer te werken. Ik ben ook op zoek gegaan naar een leuke hobby om de lege momenten in de dagen te vullen. Schrijven vind ik echt leuk. Dat wil ik dan ook zeker blijven doen. En schrijven kan ik op mijn eigen tempo doen en er zit geen deadline aan.
Nu ik werk, ben ik op zoek naar het vinden van de juiste balans tussen werk, schrijven en voldoende rust. Met deze blog ben ik dan ook weer in beeld als schrijver voor www.chronischeveerkracht.nl. Sterker nog, ik heb een start gemaakt met het schrijven van een boek. Maar dat wordt wel een lange termijn doel, ik moet nu vooral niet denken dat ik hele bergen kan verzetten. Balans tussen activiteit is en blijft belangrijk. Dus op tijd op de rem trappen kan ik steeds vaker zelf.

Groet, Els

Wil je een reactie achterlaten op de blog van Els? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!