De afgelopen maanden waren een opeenstapeling van angsten, paniek en kalmerende middelen zoals je misschien wel in mijn vorige gastblogs hebt gelezen. Een aantal weken geleden kwam ik tot de conclusie dat het zo niet langer ging.

Op meerdere gebieden. Als eerste moest ik in gaan zien dat het vrijwilligerswerk dat ik deed voor mij niet meer haalbaar was. Ik heb 12 jaar met heel veel plezier gewerkt bij het dierenasiel en ik heb daar echt van alles gedaan. Van schoonmaken, tot baliewerk, tot het helpen van de dierenarts. En dan deed ik ook nog de opvang van kittens en zieke dieren. Maar hoe zeer dit ook mijn passie was, ik begon scheurtjes te merken. Ik kon niet meer tegen de vele prikkels. Een dierenasiel is nu eenmaal een hele drukke plek. Veel vrijwilligers, medewerkers, klanten, telefoontjes, geblaf, meningen en idealen. Elke keer viel ik dagen terug ook al was ik er maar 2 uurtjes aan het werk geweest. Iedereen zei: “zet het tijdelijk stil, misschien lukt het later wel weer.”

Maar ik denk dat het goed is om los te laten. Hoe moeilijk dat ook is, want geen vrijwilligerswerk betekent ook heel veel alleen thuis zijn, nutteloos voelen en eenzaam zijn. Maar van meerdere professionals hoorde ik (en dit las ik ook in boeken) dat je alleen van chronische stress kunt terugveren, als je lange tijd teruggaat naar de basis. Dat had ik nooit gedaan, toen ik thuis kwam te zitten met een burn-out, bleef ik doorgaan en rennen. In opvang, in vrijwilligerswerk, ik heb zelfs nog een paar kleine baantjes gehad.

Ik kwam dus tot inzicht dat het anders moest en stopte definitief en met pijn in mijn hart bij het dierenasiel. Ik liet los. En loslaten betekent ook iets anders. Het betekent rust en in die rust ontstaat ruimte voor nieuwe dingen. Niet direct en zoals ik zei kost het me veel moeite om het grotere plaatje te zien. Vandaag las ik een mooie zin:” Beoordeel de dag op wat je zaait en niet op wat je oogst” van Robert Stevenson. Mijn zaaigoed is rust. Rust leidt tot vermindering van stress en vermindering van stress leidt tot nieuwe dingen.

Daarbij ben ik ook begonnen met het wisselen van medicatie. Iets wat doktoren al een jaar tegen me zeiden, dat na 12 jaar slikken van Escitalopram het tijd is voor iets anders. Dat ik waarschijnlijk resistent ben voor dit middel. Maar ook hier voelde ik weerstand, want medicatie wissel betekende ook weer onzekerheid. Nu had ik redelijke zekerheid over hoe ik me voelde. Maar met een andere medicatie was alles onzeker.
Na een jaar zag ik wel in dat ze waarschijnlijk gelijk hadden. Ik bleef terugvallen, ik moest zo vaak de dokter bellen met zware paniek dat ik de tel ben kwijtgeraakt. Ik moest in gaan zien dat ook deze medicatie me totaal geen zekerheid meer gaf. Ook hier liet ik los. Ik ben nu aan het afbouwen en over 4 weken krijg ik een ander middel. Mijn zaaigoed nu is dus afbouwen, afbouwen leidt tot andere medicatie en dat leidt hopelijk tot meer rust en nieuwe dingen.

Wat voor dingen? Dat weet ik nog niet. Ik hoop op vrijwilligerswerk, iets anders dan ik deed. Maar wie weet zijn het wel hele andere dingen. Ik ben vooral erg nieuwsgierig naar wat er op mijn pad komt. Elke dag herinner ik mezelf eraan dat ik hier doorheen moet en dat er andere tijden komen.

Durf jij los te laten en op zoek te gaan naar nieuwe mogelijkheden? Durf jij onzekerheid te kiezen boven zekerheid? Durf je te kiezen voor jezelf? Ik hoop van wel, laten we samen met nieuwsgierigheid kijken naar wat de toekomst allemaal voor moois in petto heeft voor ons. Zodat we dan kunnen oogsten wat we nu zaaien.

Groetjes Renske

Wil je een reactie achterlaten op de blog van Renske? Scroll naar beneden en plaats je berichtje.