Zelfzorg is hard werken

Je zult het vast wel herkennen, je bent aan het mopperen of vloeken omdat niets vandaag gaat zoals jij wilt. Je bent boos op jezelf en op de wereld, en alles is gewoon even kak. Je bent vermoeid opgestaan, en vanaf daar ging alles in een negatieve spiraal.
Dit wordt hoe dan ook een shit dag, want ik ben al shit opgestaan.

Juist vandaag heb je met die vriendin afgesproken, die je al veel te lang niet gezien hebt. Waarbij je de vorige keer ook al hebt afgezegd. Ik kan het niet maken om weer af te zeggen, dan stel ik diegene echt teleur. En wat zal hij of zij wel niet van me denken? Die nemen mij straks niet serieus meer, want ik zeg toch altijd af.

Tijdens je gehele ochtendroutine zit je ermee in je hoofd, wel afspreken of niet? Schuldgevoelens die boven komen, en verdriet omdat je lijf niet wilt wat jij wilt. Boosheid omdat je ziek bent en je lichaam niet mee wilt. Het is toch ook gewoon ruk allemaal!

Mijn hoofd loopt geheel over van de stress

Ondertussen moet er ook nog van alles in huis gebeuren en moeten er boodschappen gedaan worden. Echt, schiet mij maar lek, hoe ga ik dit allemaal voor elkaar krijgen? Ik kijk in mijn agenda en zie dat de rest van de week ook druk is, ondertussen loopt mijn hoofd geheel over van de stress.

Vroeger kon ik zoveel meer, en nu kan ik de dagelijkse dingen nauwelijks bolwerken. Zwaar gefrustreerd plof ik op de bank, en zeg vol schuldgevoel mijn afspraak af. De rest van de dag besteed ik aan netflix, chocolade en chips. Om me daar vervolgens in de avond ook weer schuldig over te voelen.

De hele dag op de bank heeft ook geen goed gedaan, en alle snacks ook niet. Mijn lijf is zwaar en pijnlijk, en ik ben doodmoe. Koken gaat hem ook niet meer worden nu, dus ik gooi voor het avondeten een pizza in de oven. Ik baal enorm van deze klotedag, ik vind het leven zwaar en voel me zielig. Goede reden om in de avond nog een bak ijs weg te werken. Om vervolgens de volgende ochtend weer vermoeid en pijnlijk wakker te worden.

We zijn vaak veel te streng voor onszelf

Nu ik dit schrijf moet ik er een beetje om lachen, maar ik weet dat dit voor veel mensen herkenbaar zal zijn. Het zou beter voor me zijn om op dat moment aandacht te geven aan de emotie, de boosheid voelen. Het verdriet voelen van het lichaam dat niet mee wil. Makkelijker gezegd dan gedaan, want ik loop het liefste weg van deze emoties.

We kunnen zo heerlijk worstelen met onszelf, en veel te streng zijn voor onszelf. Ik ben blij dat ik me inmiddels bewust ben van deze patronen, want bewustwording kan verandering brengen. Wanneer ik in de ochtend opsta en me minder voel, weet ik nu dat dit niet blijvend hoeft te zijn. Zolang ik er niet in mee ga in mijn hoofd. Wanneer ik meega in negatieve gedachten, dan wordt de dag hoe langer hoe vervelender.

Dus ik probeer dan rustig op te starten, met een ontbijtje en een kopje koffie. Tussendoor speel ik met de fret, want hij wil ook opstaan wanneer ik dat doe en hij wil meteen aandacht. Daarna ga ik rustig douchen en mezelf gereed maken voor de dag. Al vlug ben ik twee uur verder en check dan nog eens bij mezelf in hoe ik me voel. En dat probeer ik vanuit mijn lijf te doen in plaats van uit mijn hoofd.

Afstemmen met je lichaam

Een meditatie zoals een bodyscan kan helpen, wanneer je de neiging hebt om over je gevoel heen te denderen. Ga even zitten met jezelf en zak in je lichaam, hoe voelt het nu echt daarbinnen? Vanuit daar besluit ik wat ik ga doen met de dag, en wat de juiste keuze is. Dat kan zijn dat ik nog even ga rusten, soms ben ik na het douchen en aankleden gewoon weer moe. Dat zegt dan ook meteen iets over mijn toestand die dag. Wanneer ik zo snel weer vermoeid ben, dan kan ik mijn afspraak beter afzeggen. Maar misschien ben ik juist wel opgeknapt na het douchen, en kan de afspraak wel doorgaan.

Door regelmatig bij jezelf in te checken kun je ook voelen hoe het er op dat moment voorstaat. Zonder daar met je hoofd mee aan de haal te gaan. Misschien kan ik na mijn afspraak nog prima boodschappen doen, maar het kan ook zijn dat ik naar huis moet gaan om weer te rusten.

Maar ga ik er meteen vanuit dat niets meer mogelijk is, en ik ga mee in negatieve gedachten, dan gaat het ook zo zijn. Dit is nu eenmaal hoe het brein werkt, en hoe jou lichaam daarop reageert. Ik weet dat achter deze gedachten bepaalde overtuigingen liggen, en door deze overtuigingen maak ik het mezelf zo moeilijk.

Overtuigingen bepalen wie jij op dit moment bent, en hoe je omgaat met emoties.

Terwijl ik dit schrijf, coach ik ondertussen ook mezelf. Want ook al ben ik me bewust van een hele hoop dingen, het veranderen van patronen is een hele weg. En niet zo een, twee, drie gedaan. Een nieuwe gewoonte aanleren heeft tijd nodig. Je zult regelmatig weer vervallen in oude patronen en overtuigingen. Dit ben je immers gewend en dat voelt veilig.

Iedereen heeft bepaalde (negatieve) overtuigingen. Niet goed genoeg zijn, sterk moeten zijn, niet aanstellen, ik moet aardig gevonden worden, ik mag niet falen, ik moet het goed doen enz. Deze overtuigingen bepalen wie jij op dit moment bent, en hoe jij met bepaalde emoties omgaat. En wat leggen we onszelf dan toch eigenlijk een druk op.

Ms en vermoeidheid doet een hele hoop mentaal

De afgelopen tijd merk ik dat ik wat minder in mijn vel zit. Ik heb te veel van mezelf gevraagd, en te weinig rust genomen. Iets minder goed voor mezelf gezorgd ook, en dan volgt de rest vanzelf. Ik merk dat ik veel in mijn hoofd zit, en me mee laat slepen door gedachten. Waardoor ik automatisch meer ga piekeren. Het irriteert me dat ik zo lekker bezig was, en dat nu alles zoveel moeite lijkt te kosten. Heerlijk dat straffende stemmetje……

MS en vermoeidheid doet ook enorm veel, en dan ben ik gewoon sneller van slag cognitief gezien. Ik kan dingen moeilijk overzien, en het is sneller chaos in mijn hoofd. Ineens maak ik me overal druk om. Het huishouden, de boodschappen, mensen waarmee ik nog wil afspraken, afspraken die al staan en wat eigenlijk te veel is. Het tolt in mijn hoofd.

Het makkelijkste is om weer op de bank te kruipen, lekker netflix kijken en een zak chips leegeten. Maar ik weet ook dat ik mezelf dan alleen maar aan het verdoven ben, het is vooral vermijdend gedrag. Want dan hoef ik niet aan dit alles te denken. Mijn verstand roept doe nu maar lekker, morgen weer een dag. Neem lekker die chips en duik op de bank, vandaag kan het nog wel.
Ik weet dat ik actie moet ondernemen, want ik wil uit die negatieve spiraal komen.

Continue in mijn hoofd, met gedachten die alle kanten op gingen

Dit was de afgelopen weken een beetje mijn status. Niet lekker in mijn vel, vermoeid, pijnlijke en dove plekken die mijn lichaam vervelen. Mentaal overprikkeld, last van hersenmist en een kort lontje. Normaal gezien zou ik hier extra lief voor mezelf zijn, mijn lichaam de rust geven die het zo hard nodig heeft. En vooral goed voor mezelf zorgen. Maar op de een of andere manier lukte dit me niet.

Mijn dagelijkse routine en structuur liet ik los, omdat ik er gewoonweg geen zin in had. Het kon me allemaal even gestolen worden. Ik was gefrustreerd en boos op mezelf en mijn lichaam. Continue zat ik in mijn hoofd, gedachten die alle kanten op gingen en alles behalve helpend waren. Daar was ik dan ook weer geïrriteerd over. Ik kan op zulke momenten erg streng en straffend naar mezelf toe zijn.

Zelfzorg is hard werken

Achteraf gezien kan ik het wat rationeler bekijken, en haal ik er mijn leermomenten uit. Dit is ook het leven, wat gaat met ups en downs. Ze zeggen niet voor niets, geen licht zonder donker. Je kunt nu eenmaal niet altijd pieken, en de mindere momenten horen er bij. Ook deze periodes zullen en mogen er zijn. Maar wat ik wel belangrijk vind is dan om goed voor mezelf te zorgen. Want door in bepaalde patronen terug te vallen, help ik mezelf op dat moment niet. Dat is vermijdingsgedrag.

Verdwalen in netflix of social media, snacken op de bank, nauwelijks beweging. Dit zorgt er alleen maar voor dat ik me slechter gaat voelen en meer in mijn hoofd verdwaal. Alles word beïnvloed door wat je consumeert. Of dit nu voeding is, televisie, social media enz. Voor mij is het belangrijk om in contact te staan met mezelf, leven vanuit mijn gevoel en niet vanuit mijn hoofd. Want oh wat kan dat stemmetje vervelend zijn. We hebben dat stemmetje allemaal, ook wel het ego of verstand genoemd. Weet dat je die stem niet altijd serieus moet nemen, vaker niet dan wel eigenlijk. Jij bent niet die stem.

Die stem is altijd aanwezig, bij wat je ook doet. Klaar om jou te bekritiseren, te straffen of in de slachtofferrol te brengen. Alleen kun jij zelf bepalen hoe je daar mee omgaat, en hoe serieus je het neemt.
Ik weet van mezelf dat als ik minder goed aan zelfzorg doe, dat die straffende stem ook sneller om de hoek komt kijken. Ook wanneer ik minder mediteer, of minder dingen doe om mijn hoofd te kalmeren. Dan verdwijnt het contact met mijn lichaam, en nemen mijn gedachten het over. Terwijl mijn lichaam er juist om vraagt om in contact te staan. Want onder deze overtuigingen liggen natuurlijk emoties. En die vragen erom om gevoeld te worden. Het klinkt zo simpel he, was het dat maar….

Gelukkig ben ik weer op de goede weg nu. En heb mezelf weer wat kunnen herpakken. Nu neem ik wat meer rust en ruimte voor mezelf, en luister echt naar mijn lichaam. Ik zorg ervoor dat mijn hoofd ontspannen is, en dat ik meer aanwezig ben in mijn lichaam. Het mediteren heb ik weer opgepakt, en oh dat is zo helpend. Hoe vaker je ermee oefent hoe rustiger het wordt in je hoofd. Voor mij is het enorm belangrijk om activiteiten te blijven doen waarbij mijn hoofd kalmeert. Zo ben ik ook veel in de natuur, om te wandelen of te fotograferen. Dit werk zo helpend voor me omdat ik alleen bezig ben met wat ik hoor en zie. Ik geniet van de natuur, van wat ik hoor en zie. En mijn focus ligt dan op de vogels, die ik graag op camera wil krijgen.

Geen tijd om te piekeren, en het brengt mijn hoofd tot rust. Ook merk ik die strenge stem beter op, en kan er soms weer om lachen. En ben daardoor vanzelf weer liever tegen mezelf. 

Ik denk dat het mentale stukje vaak enorm onderschat wordt in ziek zijn. Want daarin valt zo veel te halen, en het zo voor jezelf dragelijker te maken. Daarom hoop ik dat ik wat kan bijdragen met mijn verhalen.

Graag tot de volgende keer…

Liefs Heidi

P.s. Laat me vooral weten of je iets hebt aan mijn verhalen. Of dat er eventueel onderwerpen zijn die je graag besproken zou zien.

Wil je een reactie achterlaten op de blog van Heidi? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!