Momenteel volg ik een traject waarin ik leer hoe ik met mijn vele diagnoses en klachten om moet gaan. Voor mijn gevoel is dit een laatste stap in een eindeloze reeks van therapieën. Ik wilde en wil vooral leren omgaan met mijn klachten. Hoe mijn angsten en persoonlijkheidsstoornis zijn ontstaan is iets wat uitgebreid en tot in het diepste is uitgegraven en voegt voor mij niets meer toe. Ik wil door met mijn leven, met deze lijst aan beperkingen.

Ik dacht dus ook dat dit traject ‘makkelijk’ zou worden, want als je niet meer hoeft te graven en je gaat vooral kijken hoe je dingen beter moet aanpakken, dan is dat een eitje vergeleken met alles wat ik hiervoor deed, toch? 

Dat had ik verkeerd ingeschat. Want natuurlijk duik je in je klachten. Niet zozeer waar ze vandaan komen, maar wel hoe ze je beperken. Hoe je je dag indeelt en welke patronen niet werken voor jou. Het ging over jezelf vergelijken met anderen, over chronische rouw, dat jouw leven niet is zoals je dat had gedacht.

Zelfzorg

Daarnaast ging het een groot deel over zelfzorg. Daarvan dacht ik: “Dat doe ik al, ik ga slapen overdag, ‘s avonds ontspan ik met schilderen, ik houd mijn leven zo prikkelarm mogelijk, ik geef mijn grenzen aan, dus ja, ik doe het goed.”

Ook hier kwam ik er gaandeweg achter dat ik het helemaal niet zo goed voor elkaar had als ik dacht. Elke ochtend werkte ik in huis, of tuin, deed ik boodschappen en werkte ik aan het traject. Ook waren er ochtenden dat ik vrijwilligerswerk deed. ‘s Middags viel ik dan oververmoeid in bed en daarna kwam er niets meer uit mijn handen en zat ik eindeloos te scrollen op mijn telefoon. Natuurlijk zei de psycholoog dat ik meer moest doseren en dingen naar de middag moest verplaatsen, maar als je dit al jaren zo doet is dat erg moeilijk. En voor mijn gevoel deed ik al zo weinig en moest ik dus niet zeuren.

Hoogspanning

Het grootste probleem bij mij is dat ik eigenlijk niet meer makkelijk kan ontspannen. Ik zie het als jaren onder hoogspanning te hebben geleefd, door mijn piekerstoornis, door trauma, door maar door te gaan terwijl het niet meer gaat. Daardoor is de rek eruit en is ontspannen niet meer vanzelfsprekend. Waarvoor een ander een avondje netflixen rusten is, is dat voor mij overprikkeling.

Ik had wel door dat het anders moest, maar het lukte niet. Met periodes slik ik diazepam, maar iedere keer na de afbouw ging het een aantal weken goed, tot er iets gebeurde dat me weer van mijn stuk bracht. Het hoefde maar iets kleins te zijn, zoals mijn man die een week moest overwerken, een kat die ziek was of een vervelend telefoontje, maar voor mij was dat een bron van enorme stress.
Na 4 periodes van diazepam was ik weer afgebouwd. Ik werkte op dat moment nog steeds als vrijwilliger bij het dierenasiel. Maar ik merkte dat het lichamelijk steeds zwaarder werd.

Op een dag had ik de dierenarts geholpen daar en ondanks dat ik best lekker gewerkt had ben ik huilend naar huis gefietst van uitputting. Ik moest de conclusie trekken dat dit niet meer ging. Natuurlijk gaf ook dit stress. Dit in combinatie met mijn traject zorgde ervoor dat ik weer bij de huisarts terechtkwam voor diazepam. Huilend stuurde ik mijn psycholoog een spraakbericht en gelukkig had ze de volgende dag al een plekje voor me.

Ontspannen is essentieel

Wat ze toen zei zorgde ervoor dat het spreekwoordelijke kwartje eindelijk viel. Ze zei: “ontspanning is voor jou essentieel, het is een voorwaarde om overeind te blijven. Zie het als een stoel met 4 poten. 1 van die poten staat voor ontspanning. Bij jou komt die ontspanning niet vanzelf. De stoelpoot valt weg en de stoel valt om. Voor jou is ontspanning net zoiets als insuline spuiten bij diabetes. En niet af en toe, nee, structureel. Per dagdeel moet je dit in gaan plannen als voorwaarde. Wat zorgt er voor dat je ontspant? “

 

Daar moest ik even over nadenken, lezen, tekenlessen volgen, yoga (allemaal vanuit huis) en knutselen met een podcast op de achtergrond. We spraken af dat ik dit ging proberen. Elke ochtend en middag structureel iets inplannen en dus niet wachten tot de avond en ik al mijn taken had volbracht en het een beloning was, maar het inzetten als een soort medicatie.

We zijn nu 2 weken verder, ik doe nog steeds mijn taken, maar neem specifiek tijd voor ontspanning. In de ochtend lees ik soms een uur aan 1 stuk en in de middag doe ik yoga of volg een tekenles. Ik slaap ook nog steeds veel, maar de tijd dat ik wakker ben, heb ik meer energie. Rust en opladen door ontspannende dingen te doen. Gek hoe dit werkt. 

Ik kocht er een boek over, Leven vanuit Rust door Tomas Sjödin. HIerin zegt hij ondermeer:

“Rusten is niet in de eerste plaats niets doen. Rusten is dat doen waarvan je geniet of wat je goed doet”

Voor nu geven deze momenten van rust me dus vooral ontspanning, maar ook ruimte, ruimte om weer te dromen van wat er misschien in de toekomst mogelijk is voor mij. Laten we rust weer meer onderdeel maken van ons leven, kiezen voor activiteiten die ons blij maken en verrijken. Die ons opladen en ervoor zorgen dat we de wereld net een beetje beter aan kunnen.

  • Het traject dat ik volg is “Pak de regie over je leven met chronische klachten” door Yvonne Lankhaar.
  • Het boek Leven vanuit rust van Tomas Sjödin is een christelijk boek, maar ook goed te lezen voor mensen die daar niet zoveel mee hebben. Het is van Ark media en te koop bij de (christelijke) boekhandel.

Groet,
Renske de Busschere 

Wil je een reactie achterlaten op de gast blog van Renske? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!