Ik hoor het je al denken ‘weer zo’n Limburger die zwets over carnaval’ en ja gelijk heb je!
Want in deze blog vertel ik wat ik jaren lang heb moeten missen en waar vanaf nu verandering in gaat komen.

Waar zowel mijn moeder als vader nooit iets had met carnaval had, had ik dat stom genoeg wel. Misschien komt het doordat mijn moeder wel altijd heel erg haar best deed aan onze kostuums en schmink voor de carnavalsfeestjes op school en ik hierdoor ook menig wat wedstrijdjes heb gewonnen.

Toen ik in de laatste 2 jaren van de middelbare school zat was ik dan ook iedere carnaval te vinden achter de ‘bar’ en zorgde ik voor het drinken en vaak ook voor wat extra gezelligheid. Want met een hoop schmink op en een leuk kostuum was ik open en heel sociaal terwijl ik normaal altijd vooral in mijzelf was, in mijn eigen veilige bubbel.
Zo liep ik dan ook de optocht mee in Kerkrade centrum, en als ik zelf niet mee liep ging ik altijd wel ergens kijken met mijn jongste broertje. Zelfs in de tijd waar ik winkelhulp was ging carnaval niet zomaar voorbij en stond ik verkleed als een vlindertje achter de kassa.
Het was voor mij puur genieten van de gezelligheid en de samenhorigheid die er deze dagen overal heerste.

En toen werd ik zieker…

Ik focuste mij vooral op werken want dat vond ik op dat moment het belangrijkste en ik kon er niet meer op uit omdat mijn lichaam dit gewoonweg niet trok. Het ‘vasteloavendsleech’ dimde en was door de jaren heen helemaal gedoofd. Ik miste het ook nooit omdat ik niks meer had om te vergelijken. Want waar andere mensen aan het vieren waren, zat ik meestal op kantoor mijn werk te doen want dat ging mij makkelijker af.

Inmiddels weet ik wat er met mij aan de hand is en ben ik ook voorzien van een rolstoel (die ik overigens Sjuul noem) die mij verder brengt dan ik ooit gekomen ben. Afgelopen jaar ben ik er vooral mee bezig geweest om Sjuul en mijn situatie te accepteren en intussen omarm ik Sjuul met heel mijn hart en is Nani geen Nani zonder Sjuul. Ik kon dan misschien dit jaar wel eventjes mee vieren, maar waarom zou ik dus ook dit jaar had ik geen vrij gepakt en was mijn plan om gewoon het weekend door te brengen als ieder ander weekend.

Maar toen…..

De dochter van mijn aller beste vriendinnetje is afgelopen november 3 jaar geworden en zou dan dit jaar haar eerste bewuste carnaval mee maken. En laat ik voorop stellen dat ik mijzelf eigenlijk nooit zelf uitnodig voor iets maar als Limburgse tante Nani (ik ben tante voor de kinderen van mijn beste vriendin) heb ik mezelf toch uitgenodigd om samen met mijn beste Vriendin, haar lieve man en mijn fantastische neefje en nichtje mee te gaan kijken naar de optocht van Kirchroa West. Gelukkig was iedereen mega enthousiast over het feit dat ik mee wilde dus dat maakte het extra leuk.

Zo gezegd zo gedaan, mijn rolstoel was al in de auto gezet en de man van mijn vriendin zorgde ervoor dat de rolstoel uit de auto gehaald werd omdat ik dit zelf niet kan. Uiteraard was er op dat moment een storing in de bediening van Sjuul en was mijn neefje zo lief om mij te duwen. Voor mijn neefje en nichtje is het dan ook niet raar dat ik en stukjes kan lopen en vaak ook in een rolstoel zit. Waar mijn neefje eigenlijk altijd gewend is geweest dat ik km’s kon wandelen is hij er volledig oké mee dat het nu echt wel anders is en past zich hierin helemaal aan (en dat voor een 12 jarige!).

Daar zat ik dan in mijn rolstoel geschminkt als een hertje, met een bordje achter op de rolstoel waarop stond : ‘gerandicaptdier neet aaie of voare’, ik was het rendier wat de privilege had om in de slee te zitten in plaats van er voor te hangen.
Iedereen ging netjes aan de kant als we met de rolstoel langs moesten en ook was er prima plaats om alles te kunnen zien en ging niemand voor mij staan.
De liedjes die ik uiteraard nog allemaal mee kon zingen en de gezelligheid die er voor zorgde dat ik niet als een stokstaartje in de stoel zat te verkleumen van de kou maar mee bewoog op iedere melodie maakte het gemis van vasteloavend weer los want wat dit had ik blijkbaar toch heel erg gemist.

Mijn nichtje ging helemaal op in de heisa en dit was fantastisch om te zien, iedereen vond haar leuk en zij vond ook iedereen leuk. Draaiend in haar kleurrijke rokje, niet willen zitten en 3 uur lang alleen maar willen dansen. Dit maakte mijn carnaval dan ook helemaal compleet!

Die 3 uurtjes carnaval afgelopen jaar waren voor mij de beste die ik ooit had gehad en dit laat ik dan ook nooit meer aan mij voorbij gaan.

Want uiteindelijk ‘kinse ut meadje wal oet Limburg hoale mer Limburg neet oet ut meadje’

Veel liefs,
Nani

Wil je een reactie achterlaten op de blog van Nadia? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!

Schrijfster Heidi van Vugt

Geschreven door Nadia

Hi ik ben Nadia , ook wel bekend als Nani! Een hele grote liefhebber van 80’s muziek, workaholic en al zeg ik het zelf: een heel gezellig persoon zodra ik je toelaat in mijn leventje. Al sinds mijn geboorte woon ik in het zuiden van ‘os sjunne Limburg’ en ben dan ook een echte Limburgse in hart en nieren. Als sinds jong af aan sukkel ik met mijn gezondheid en waar niemand mij ooit serieus nam, zit ik inmiddels gedeeltelijk in een rolstoel en kan ik mijn diagnoses niet meer op 1 hand tellen. Ik hou van eerlijkheid, ik deel dan ook vaak de soms wat harde realiteit gemengd met de donkere humor die ik bezit. Voor mij is het belangrijk dat er steeds meer erkenning komt, want ook als je jong bent, kun je ziek zijn!