In deze blog wil ik het hebben over vrijwilligerswerk, ik begreep dat hier vanuit de community vraag naar was. Zelf ben ik sinds enkele maanden gestart met vrijwilligerswerk, dus ik wil graag mijn ervaring met jullie delen.
Dan ga je toch gewoon vrijwilligerswerk doen?
Op het moment dat ik net was afgekeurd viel het me op dat veel mensen begonnen over dit onderwerp. Waarom ga je geen vrijwilligerswerk doen? Wanneer mensen weten dat je bent afgekeurd en dus thuis zit, willen ze graag met oplossingen komen. In plaats van echt een gesprek aan te gaan over wat het met je doet wanneer je thuis komt te zitten, is het voor veel mensen makkelijker om oplossingen aan te dragen.
Ik zou het niet kunnen hoor, hele dagen thuis zitten……
Wat doe jij dan een hele dag? Verveel jij je niet?
Ga je dan nu vrijwilligerswerk doen, zodat je toch wat te doen hebt?
Het zorgde bij mij geregeld voor ongemak en onbegrip. Want dit zijn niet echt de dingen waar je mee bezig bent wanneer je net bent afgekeurd. Je hebt natuurlijk niet voor niets afscheid moeten nemen van je werk en er komt nogal wat op je af in zo’n periode. Het ziek zijn, niet wetende in welke mate je zult herstellen. Het verliezen van je baan, het niet meer meedoen in de maatschappij. Er ontstaat een periode van rouw, en het afscheid nemen van wie je was, of dacht te zijn. Voor veel mensen hangt er toch een stuk identiteit aan de baan die je hebt. Je verliest hier een beetje een deel van jezelf.
Ik zeg een beetje, maar in het begin voelde dit natuurlijk niet zo. Inmiddels sta ik hier anders in. De baan die je beoefend zegt niets over wie jij bent als persoon, hoogstens over wat je leuk vind. Binnen de maatschappij is het krom genoeg wel zo dat er op deze manier naar gekeken wordt. Vaak worden mensen beoordeeld op hetgeen wat ze doen, en ze identificeren zichzelf ook aan de hand van die functie.
Daarin denk ik dat het belangrijker is dat je blij bent met wat je doet, in plaats van alle ballen hooghouden terwijl je diep van binnen ongelukkig bent in je werk.
Mensen hebben vaak geen idee wat ziek zijn echt inhoud
Het is allemaal goed bedoeld maar tegelijkertijd ook erg onwetend. En eerlijk is eerlijk, op sommige momenten ook enorm frustrerend. Mensen hebben geen idee wat het inhoud, en oordelen liever dan er echt naar te vragen. Feitelijk gezien zegt dit niets over jou maar een hoop over de ander. Ik zou het niet kunnen, betekent niets meer dan ‘ik kan niet zo lang met mezelf zijn, ik ga me vervelen of malen in mijn hoofd’. Het betekent vooral dat er voor de andere iets te halen/leren is.
Het leven met ms betekent voor mij dat dagelijkse dingen meer energie vragen. Het kan per dag verschillen in welke mate dit is, afhankelijk van hoe ik me voel. Waar ik vroeger fulltime werkte, deed ik met gemak het huishouden en de boodschappen even snel tussendoor. Tegelijkertijd zorgde ik ervoor dat ik met regelmaat vrienden en familie zag. Nu kan ik dit alles zonder baan niet eens bolwerken. Het leven en alles wat daarbij komt kijken is nu een fulltime baan op zich.
Ms is een grillige en onvoorspelbare ziekte, waardoor ik niet betrouwbaar meer ben als werknemer. Door de schade in mijn zenuwstelsel heb ik geregeld klachten, goede en minder goede dagen wisselen zich af.
Inmiddels ben ik een geruime poos afgekeurd, waarin ik de eerste jaren geen ruimte had om wat extra te doen. Ik was totaal overbelast, en de ziekte was enorm actief. Het is een hele omschakeling om ineens afgekeurd te zijn. Je moet je leven opnieuw indelen en rekening houden met je beperkingen. Nu zoveel jaar verder heb ik hier redelijk een weg in gevonden, al blijft het geregeld nog een uitdaging.
Mijn eerste ervaring met vrijwilligerswerk
Een tijdje geleden kwam er een vrijwilligersfunctie op mijn pad. Het bleek een administratieve functie op het gebied van zorg rondom ms. Waarin in mijn ogen nog veel verbeterd kan worden, dus het maakte me enthousiast om hier deel van uit te maken.
Ik kwam eigenlijk in een warm bad terecht. Mijn werkgever en mede vrijwilliger hebben beide ms, wat meteen zorgt voor een veilige omgeving. Een omgeving waarin ik mijn grenzen aan kan en durf te geven. Er is hier begrip en ik kan eerlijk aangeven wanneer iets niet lukt. Dat is natuurlijk erg waardevol. Het is fijn dat ik zelf mijn uren kan indelen thuis. Heb ik een mindere dag doe ik een andere dag wat extra. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat ik een mindere ochtend heb, maar bijvoorbeeld in de avond wel wat werk kan verrichten.
Dit werk ideaal voor mij.
Weer een nieuwe uitdaging
Een poosje later kwam er nog iets op mijn pad. Deze uitdaging is wat fysieker maar past wel enorm in mijn straatje. Hier mag ik werken met dieren, en ben geregeld in de buitenlucht. Toen ik wist dat hier vrijwilligers gezocht werden, voelde ik het meteen. Ik wist intuïtief dat ik dit moest en wilde doen, dat ik het in ieder geval wilde gaan proberen.
Meteen werd een meeloop dag afgesproken, zodat we aan beide kanten konden zien of dit wat kon worden. Enthousiast als ik was had ik hier natuurlijk veel zin in. Maar ik merkte ook dat mijn gedachten al een loopje met me gingen nemen. Het is niet niks wanneer je al een lange periode bent afgekeurd, wanneer je weet dat je ziek bent en dus beperkingen hebt. Daar wordt je onwijs onzeker van.
Ga ik dit wel kunnen? Is het niet te zwaar? Hoe ga ik vertellen dat ik ziek ben? En wat gaan ze daarvan vinden?
Ik sprak met mezelf af om het eerst te gaan ervaren, om te denken in mogelijkheden. Mocht ik tegen bepaalde dingen aanlopen zou ik eerst kunnen kijken of ik dat kon oplossen of dat ik het eventueel op een andere manier wel zou kunnen. Mijn verstand was het hier niet altijd mee eens. Je verstand wil je vooral in de comfort zone houden, want daar is het veilig. Wanneer je meteen besluit te luisteren naar die gedachten neem je dus beslissingen uit angst. Op die manier durf je helemaal geen dingen meer aan te gaan, en dat is onwijs sonde. Want dan blijf je ook altijd in dezelfde situatie.
Hoe zeggen ze dat zo mooi: Wanneer je doet wat je altijd doet, krijg je wat je altijd kreeg. Oftewel je laat alles bij het oude, zodat je geen ongemak zult ervaren. Dat is 1 ding wat ik zeker niet wil in het leven. Ik wil nieuwe dingen proberen en ontdekken. Daar is het leven ten slotte ook voor bedoeld. Begrijp me hierin niet verkeerd. Het is niet voor iedereen met ms mogelijk om zomaar even te gaan werken of andere fysieke dingen te ondernemen. Maar nieuwe dingen ontdekken en leren kan net zo goed een nieuwe hobby zijn. Of het leren en lezen over nieuwe onderwerpen.
Opspelende klachten en ongemak
Positief begon ik aan deze nieuwe uitdaging. Ik had er enorm veel zin in, en tegelijkertijd vond ik het super spannend. Liep ik tegen dingen aan? Jazeker! Was het soms oncomfortabel? 100%! Maar er kwam ook zoveel moois voor terug. Nieuwe ervaringen, nieuwe mensen leren kennen, nieuwe dingen leren. Weer deel uitmaken van een team, jezelf nuttig voelen. En wat vooral belangrijk is, echt genieten van wat je aan het doen bent en hier positieve energie uit halen.
Vooral in het begin had ik lichamelijk redelijk wat ongemak. Tijdens het werken zelf en ook de dagen erna. Ik werk veel in de buitenlucht wat zeker op de koudere dagen redelijk wat vraagt, en ook straks met de warmere dagen. Het weer heeft veel invloed op de ms waardoor klachten op kunnen spelen. Wat voor mij vooral dove en pijnlijke vingers betekende, pijnlijke, stijve voeten en benen. Zenuwpijnen her en der en meer vermoeidheid.
Regelmatig had ik ook flink spierpijn de dagen erna. Hier sprak ik met mezelf af om het echt tijd te geven. Het is logisch dat je lichaam reageert, het wil niet meteen zeggen dat ik het niet kan door de ms. Al is het aan de andere kant natuurlijk ook beangstigend dat klachten weer op komen zetten. Maar ik besefte me wel dat het allemaal nieuw is, en ik mezelf en mijn lichaam de tijd mocht geven om hieraan te wennen. Het hoeft niet meteen te betekenen dat het te veel is voor me of dat het niet gaat lukken.
Het is belangrijk dat je jezelf de tijd geeft om te ontdekken wat lukt en wat eventueel niet lukt. Lukken dingen niet hoef je niet meteen op te geven, maar je kunt kijken naar hoe het eventueel op een andere manier kan. Zodat het voor jou wel haalbaar is. Wat heb je nodig om het wel te laten slagen? Het klinkt zo simpel maar dat is het natuurlijk niet. Ook ik vind het in deze situatie enorm moeilijk om mijn grenzen aan te geven. Wat dat betreft is het makkelijker om te doen alsof alles oke is, alsof ik op dezelfde manier en op hetzelfde tempo mee kan draaien net zoals de rest. Helaas is dat niet zo, en heb ik al geregeld mijn neus gestoten. Het is enorm vervelend om dan aan te geven dat je beperkt wordt door je ziekte. Ook voor mij is dit een enorme uitdaging. Maar al doende leer ik, ik probeer vooral niet te streng voor mezelf te zijn en de moeilijke gesprekken niet uit de weg te gaan.
Zie het als een spannende reis waarin je nieuwe dingen mag beleven en ontdekken
Wanneer je toe denkt te zijn aan vrijwilligerswerk ga dan kijken wat passend is. Waar wordt jij echt blij van. Denk daarbij echt aan jezelf en luister niet teveel naar alle goedbedoelde adviezen. Alleen jij weet wat passend is of wat haalbaar is en het moet vooral goed voelen. Voel je die kriebels in je onderbuik, go for it!
Is het uiteindelijk toch te belastend of te veel dan is dat ook niet erg. Je bent een ervaring rijker en hebt geleerd. Op deze manier kom je er juist achter wat wel of niet bij je past. Je hoeft ook nooit te denken wat als, of had ik het toch maar geprobeerd. Juist door vallen en opstaan leer je in dit proces. Ik zie het zelf vooral als een ontdekkingsreis, nieuwe dingen doen en beleven. Kijken wat wel of niet mogelijk is met de ziekte die ik draag. Het belangrijkste is wat je eruit gaat halen, en of je er positieve energie voor terugkrijgt. Want uiteindelijk gaat het niet vanzelf. Ik weet dat het lichamelijk echt wat van me vraagt. Het betekend dat ik er andere dingen voor zal moeten laten. Zorg dat dit het ook waard is.
Het heeft me ook laten zien dat ik vooral mag voelen en ervaren, er niet te veel met mijn hoofd aan gaan.
Hoe je het went of keert ook dat is een uitdaging.
Hoe het met nu vergaat binnen mijn vrijwilligerswerk?
Helaas ligt het voor nu even stil. Ik ben erg aan het rommelen met mijn gezondheid, en heb veel klachten vanuit de ms die opspelen. Gelukkig is de ziekte stabiel en is er geen activiteit of achteruitgang te zien op mri. Waar het vandaan komt is voor nu nog onduidelijk. Maar wel duidelijk dat ik in alles even een stap terug moet doen. Dit is natuurlijk ook wat ms is, het gaat met pieken en dalen soms.
Ik baalde enorm dat ik dit moest aangeven, ik voelde daar echt van alles bij. Maar wetende dat ik voor mezelf moet kiezen en mijn grenzen moet aangeven heb ik dat dus ook gedaan. Belangrijk voor nu is dat ik ga herstellen. Hopelijk duurt het niet te lang, en kan ik snel verder met mijn ontdekkingsreis.
Lief Heidi
Wil je een reactie achterlaten op de blog van Heidi? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!
