Vorig jaar verloor ik mijn nieuwe baan. Ik zat in mijn proeftijd, was goed en wel 2 weken aan de slag, en daar kwam de diagnose MS in alle heftigheid om de hoek kijken. Een ziekenhuisopname, behandelingen en revalidatie volgden. Mijn toenmalige werkgever durfde het risico niet te nemen en liet me los in mijn proeftijd. Zakelijk gezien snap ik de keuze. 

Wat zeg je wel en wat niet?

Wellicht kun je je er iets bij voorstellen dat de ‘wat doe jij voor werk’ vraag een lastige is voor mij. Want wat zeg ik wel en vooral niet tegen mensen die op afstand staan? Op LinkedIn vliegen de uitnodigingen en job aanbiedingen me om de oren. In deze krappe arbeidsmarkt zijn recruiters agressiever dan ooit (haha… ik mag het zeggen als ex-recruiter).

In mijn profiel staat dat ik niet beschikbaar ben voor werk en toch word ik overladen met berichten. “Hi! Ik ben die en die van bureau dat en dat. Je hebt een mooi profiel! Ik zou graag met je meeten, want ik heb een leuke functie voor je.” Ik vind het een worsteling. Als ik bij ‘huidige baan’ zou zetten dat ik druk ben met chronisch ziek zijn, zal het aanbod vast afnemen (is mijn vermoeden). Maar ja… dat doe je toch niet? Wel? Laat ik zeggen dat het niet gebruikelijk is. 

Tot nu toe bedank ik vriendelijk en geef ik aan dat ik niet op zoek ben. Kort en krachtig. Maar ergens knaagt het aan me. Want er is ook nog steeds een vuurtje in me dat JAAAA wil roepen. Yes, dat ga ik doen. Zin in! Maar helaas… dat gaat nu niet. Het is dus ook steeds een teleurstelling en confrontatie voor mezelf, omdat ik het nu niet kan.

Er zit een kloof tussen mijn privé en zakelijke leven. Benoemen dat je ziek bent, voelt toch een beetje ‘not done’. Iets met zaken en privé gescheiden houden en taboes. In de praktijk blijkt het in ieder geval nogal lastig. Want ik kan mijn ziekte niet even thuis laten. 

Revalideren is hard werken, met een belangrijk doel. Namelijk om zo gezond mogelijk te zijn en blijven. Gek eigenlijk dat dit voelt als een taboe en dat je het beter niet benoemd.

Die ongrijpbare, kwetsbare kant… daar praten we liever niet over

Het voelt ongemakkelijk. In de zakelijke wereld rust toch nog steeds een taboe over praten over de ongemakken in het leven. We focussen op resultaten, ambities, prestaties. Maar die andere kant van het leven, die ongrijpbare en kwetsbare kant… durven we daar écht open en eerlijk in te zijn? Mijn ervaring is dat we het verdomde lastig vinden om daarover te praten.

Gelukkig zie ik op LinkedIn steeds vaker berichten voorbij komen van mensen die een kwetsbaar en eerlijk verhaal vertellen, over ziekte en verlies bijvoorbeeld. Die berichten krijgen vaak veel steun en complimenten. Ik lees ook wel eens in de comments: “Wat knap dat je je verhaal durft te delen!’. Geeft dat niet aan dat hier een bredere behoefte ligt? 

In ieder geval lijkt het alsof er steeds meer ruimte ontstaat voor het echte verhaal. Dat vind ik een mooie ontwikkeling. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. En dat mag er ook zijn. Laten we het vooral niet wegstoppen.

Op Google heb ik gezocht naar de vraag: wat zet je op je LinkedIn profiel als je chronisch ziek bent? Ik kreeg er weinig hits op. Als zelfs Google er een beperkte mening over heeft… Een lastig mini vraagstuk. Zal ik het zo noemen? Misschien valt me nog inspiratie binnen.  

Heftige boodschap

Ik realiseer me dat de zin ‘ik heb MS’ een heftige boodschap is. Voor mij inmiddels normaal, maar voor een ander vaak niet. Reacties daarop zijn wisselend. Soms heftig (waardoor het klinkt alsof mijn leven voorbij is), soms steunend en alles wat er tussenin zit. Begrijpelijk ook, want wat zeg je in hemelsnaam op zoiets?

Wat een fijne reactie is voor de een, is het voor de ander niet. Iedereen heeft daarin zijn of haar eigen behoefte. En ook niet iedereen reageert even empathisch. Hoe dan ook, het kan al snel een ongemakkelijk gesprek worden. Vanuit goede bedoelingen… 

Ik denk dat het vooral goed is om iemand voor vol aan te blijven zien. Want naast de ziekte, ben je nog steeds JIJ. Liever begrip dan medelijden, steun in plaats van oordelen en vragen in plaats van zelf invullen. Chronisch ziek zijn is vervelend. Ik kan het niemand aanbevelen. Maar ook met een ziekte kun je een waardevol leven leiden, met zingeving. Hoe… dat is een zoektocht met vallen en opstaan.   

Terugkomend op de vraag: “Wat doe jij voor werk?”. Ik ga er nog eens op broeden wat ik een gepast antwoord vind in een situatie waarin je toch wat meer op afstand staat van elkaar. Want doen alsof er niets aan de hand is, voelt niet goed. Zoekend naar een luchtige zin sluit ik mijn blog af. Wordt vervolgd…

Tot schrijfs!

Liefs Stephanie