Jaloers


Vroeger (lees voor mijn laatste schub van maart 2020) was ik nooit jaloers. Ik kende het gevoel niet. Het gevoel om te willen hebben wat een ander heeft. Of te wensen dat de ander het ook niet heeft. Ik gunde ieder zijn ding en was oprecht blij voor de ander.
Nu ken ik het gevoel wel, ik weet nu wat het is om te willen hebben wat de ander heeft. Ik ben jaloers op iedereen die een gezond lijf heeft. Dat wil ik ook. Ik ben jaloers op iedereen die “gewoon” kan lopen. Dat wil ik ook. Ik gun het de ander wel maar mezelf toch net wat meer.

Jaloezie is niet mooi, het is lelijk. Maar wel menselijk, dat snap ik nu, nu ik ervaren heb wat jaloezie is. Ik zie mensen op straat, thuis of op TV lopen zonder na te denken. Wat zou ik dat ook graag hebben. Lopen zonder te bedenken of het wel zal lukken. Lopen zonder te bedenken of je je stok nodig hebt of je rollator.

Delen

Ik wil dat gezonde lijf best met de ander delen. Ik ben de beroerdste niet. Delen is prima, maar dan zal er eerst onderhandelt moeten worden. Als ik maar het loopvermogen krijg. De spasmes en gevoelsstoornissen in mijn handen hoef ik ook niet. Heb je een paar kilootjes teveel? Kom maar, die kun je wel bij mij kwijt. Ik jou kilo’s, jij mijn spasmes. Goeie deal, toch?

Fantaseren

Zo kan ik nog wel even door fantaseren. Maar helaas is de werkelijkheid anders. In het echte leven heb je niet te kiezen wat er op je pad komt. Er valt niets te onderhandelen. Sommige dingen krijg je toebedeeld of je ze nu wilt of niet. Soms blijf ik toch door fantaseren over hoe mijn leven er uit zou hebben gezien als ik geen MS had gehad. Niet doen, niet door fantaseren, niet het pad op gaan van ‘stel dat…’ Het is een pijnlijk pad en brengt je nergens heen. Het is oneindig. Wat is dan wel het juiste pad? Geen idee. Ik denk dat het juiste pad voor iedereen een ander pad is. En op dat pad kom je mensen tegen die met je meelopen.

Confronterend

De buitenwereld ervaar ik als behoorlijk confronterend. Vooral in kleine, dagelijkse dingen. Zoiets simpels als ff naar de winkel om iets te halen wat niet meer in huis is. Het is een hele opgave. Voor mijn man of kinderen is het iets van niks. Zij zijn met 10 minuten weer terug. Ik doe er zeker een half uur tot 3 kwartier over. En daarna moet ik tenminste een kwartier herstellen. Dus das een uur tegenover 10 minuten. Tel uitje winst.

Spontaniteit

Ik vind het ook confronterend dat alle spontaniteit er af is. Spontaan iets gaan ondernemen is bijna onmogelijk omdat ik rekening moet houden met beperkte energie, blaasproblemen, medicatie etc etc. Een enkele keer lukt het wel om ja te zeggen tegen spontane acties. Dat is fijn en motiveert voor een volgende spontane actie.

Groet, Els

Wil je een reactie achterlaten op de blog van Els? Scroll naar beneden en plaats je berichtje!