Het is fijn om een plek te hebben waar je je thuis voelt en waar je je terug kunt trekken om helemaal zen te worden. Voor mij is dat op de Veluwe: de rust, de stilte, de natuur. Heerlijk! Een paar jaar geleden werd ik verliefd op dit prachtige gebied en sindsdien probeer ik er elk jaar een paar dagen te zijn.



Afgelopen week heb ik er weer drie dagen gezeten met een vriendin. Het was prachtig weer. Ik heb echt genoten. Op die momenten vergeet ik altijd dat ik ziek ben en klachten heb. Op die momenten voel ik niks en kan ik de hele wereld aan. Zo heb ik de eerste dag 11625 stappen gezet en de dag er na 18587. Dat kan gewoon. Of nou ja, eigenlijk kan dat dus niet, maar op zo’n moment voel ik dat niet. Dan zou ik echt moeten luisteren naar mijn hoofd: niet te veel wandelen, uitrusten onderweg, rusten in de hotelkamer. Maar die dagen weg zijn één groot feest waarbij ik 1000% geniet. Alleen ja, als ik dan weer thuis ben, dan voel ik het. Dan zijn mijn benen kapot en ik doodop. Niet moe, niet vermoeid, maar uitgeput.



Na bijna 11 jaar MS weet ik dat dit zo is, weet ik dat ik meer mijn grenzen moet bewaken, ook al voelt het op dat moment niet alsof ik het nodig heb. Ik heb het wel nodig. Maar ik doe het niet. Daar kan ik dan achteraf boos om worden of teleurgesteld raken in mezelf… Maar is dat het waard? Ik heb meer dan genoten. En misschien vind ik dat uiteindelijk het belangrijkste.

Groetjes
Girija

Foto’s gemaakt door Ilona Heuker

Het is fijn om een plek te hebben waar je je thuis voelt en waar je je terug kunt trekken om helemaal zen te worden. Voor mij is dat op de Veluwe: de rust, de stilte, de natuur. Heerlijk! Een paar jaar geleden werd ik verliefd op dit prachtige gebied en sindsdien probeer ik er elk jaar een paar dagen te zijn.



Afgelopen week heb ik er weer drie dagen gezeten met een vriendin. Het was prachtig weer. Ik heb echt genoten. Op die momenten vergeet ik altijd dat ik ziek ben en klachten heb. Op die momenten voel ik niks en kan ik de hele wereld aan. Zo heb ik de eerste dag 11625 stappen gezet en de dag er na 18587. Dat kan gewoon. Of nou ja, eigenlijk kan dat dus niet, maar op zo’n moment voel ik dat niet. Dan zou ik echt moeten luisteren naar mijn hoofd: niet te veel wandelen, uitrusten onderweg, rusten in de hotelkamer. Maar die dagen weg zijn één groot feest waarbij ik 1000% geniet. Alleen ja, als ik dan weer thuis ben, dan voel ik het. Dan zijn mijn benen kapot en ik doodop. Niet moe, niet vermoeid, maar uitgeput.



Na bijna 11 jaar MS weet ik dat dit zo is, weet ik dat ik meer mijn grenzen moet bewaken, ook al voelt het op dat moment niet alsof ik het nodig heb. Ik heb het wel nodig. Maar ik doe het niet. Daar kan ik dan achteraf boos om worden of teleurgesteld raken in mezelf… Maar is dat het waard? Ik heb meer dan genoten. En misschien vind ik dat uiteindelijk het belangrijkste.

Groetjes 
Girija

Foto’s gemaakt door Ilona Heuker