Langzaam verlies je je eigen lichaam.
Je voelt beetje bij beetje dat alles van je af komt te staan.
Je voelt met je vingers maar de aanraking is totaal verstoord.
Dit ben ik niet.

Ik kijk in de spiegel en zie iemand anders.
Dit ben ik niet.

Ik raak het contact met mezelf kwijt.
En met anderen.
De gesprekken gaan langs me heen.
Ik volg het niet meer.
Het vertrouwen in mijn lijf en mijn hoofd is weg.

Nu komt het langzaam weer terug.
Ik wil weer mezelf zijn. En in de spiegel kunnen kijken en zeggen:
“Kijk daar is ze weer…”

April 2021

Evelien: “Mijn eerste gedicht schreef ik naar aanleiding van de schub in maart 2021. Dit was de eerste heftig schub waarvan ik geen idee had wat er gebeurde. Ik herkende mezelf niet meer.”