Hé jij!
Ongenode gast.
Je komt mijn leven binnen wandelen.
Als een olifant in een porseleinkast.
Je komt huishouden in mijn lijf…
Schade aanrichten, het lijkt bijna moedwillig.
Wat heb ik misdaan, dat ik jou in mijn leven verdien?

Niets, ik heb niets misdaan. Dat weet ik.
En toch ben je er.
Je doet me pijn, letterlijk en figuurlijk.
Door jou staat mijn leven op zijn kop.
Kan ik dingen niet meer…

Je neemt lichaamsfuncties van me af, gewoon omdat je daar zin in hebt.
Ad random, als Russische roulette.
Een vraag ik mezelf elke dag af: ‘kan ik dit… en morgen?’.

Ik probeer je te omarmen, want je gaat nooit meer weg.
Maar ik wil je helemaal niet, heb niet om je gevraagd.
Je bent ongewenst. Laat me met rust!

Je wandelt zo maar mijn leven binnen en zet alles op zijn kop.
Je hebt dingen van me afgenomen.
Dingen die voor mij belangrijk waren, waar mijn vuurtje sneller van ging branden.
Zonder pardon… weg.
Je kwam het van me afnemen.

Ik moet alles maar van je slikken…
Ik kan geen ‘nee’ tegen jou zeggen.
Je hebt me in je macht…
Als ik je weg kon sturen, deed ik het.
Dan vertrek je per direct, naar niemandsland…
Waar je niemand meer pijn kunt doen.

Dat je het maar ff weet… Ik wil je niet!

Stephanie

April 2022

Stephanie: “Ik lig wakker en deze woorden komen op. Ze blijven door mijn hoofd spoken en willen gehoord worden. Ik pak een pen en begin te schrijven. De woorden rollen als vanzelf op papier. Het stroomt als een waterval. Het lucht op…”. Soms schrijf ik met harde woorden. Ongenuanceerd. Omdat het dan ook zo voelt. Zodra die woorden ruimte krijgen op papier onstaat er lucht. Het is een uitingsvorm die op sommige momenten in mijn rouwproces nodig is.