Wanneer deze blog online komt, is het januari 2023. Exact 2 jaar geleden was mijn covidbesmetting. Een tijd waar ik liever niet aan terugdenk, maar waar ik nu toch wat over wil gaan schrijven.
Afleiden van de angst
Ik lag in isolatie. Bang, ziek, angstig. Bang voor wat er ging komen. Bang om alleen te zijn met zulke heftige klachten, maar tegelijkertijd ook bang om mijn dierbaren te besmetten. Jezelf willen afleiden van de angst en de klachten, maar tegelijkertijd je ogen nauwelijks open kunnen hebben. Wat ben ik ‘blij’ dat ik destijds nog niet van het bestaan van Long Covid afwist, dat ik nog geen idee had van de lange en zware hersteljaren die zouden komen.
Week 1 lag ik ziek boven op bed. Week 2 uitgeput en benauwd op de bank en verhuisde ik naar de slaapkamer beneden. Week 3 werd prednisolon. En toen hoopte ik het ergste gehad te hebben. Niet wetend dat ik een half jaar later helemaal niks meer zou kunnen.
Minimaal 6 keer per dag iemand nodig hebben om naar het toilet te gaan. Dan daarnaast nog hulp bij dingen als wassen, aankleden en ook de maaltijden en tussendoortjes moesten klaargemaakt en gebracht worden.
Hoe?
Maar hoe organiseer je dit zonder dat er 24/7 iemand thuis moet zijn? Spoiler: niet. En dat is waar al mijn gezinsleden wat hebben moeten inleveren. Zorgen dat er bijna altijd iemand thuis was of naar huis komen als dat nodig was. Dingen voor me klaarzetten als ze even een uurtje weg wilden. Naast alle fysieke oorzaken waardoor ik niet alleen thuis kon zijn, was het ook extreem beangstigend. Alleen zijn als je jezelf niet kan redden. Niet eens zelfstandig je bed uit kan. Wat als er onverwachts wat gebeurd? Je ineens dringend iets nodig hebt? Je lijf uit het niks weer gekke klachten gaat geven?
Ik vond briefjes terug
En dan had je mijn geheugen nog. Maanden later vond ik briefjes en planners terug, waaruit ik kon aflezen hoe slecht mijn geheugen is geweest. En ik had het vaak niet eens door op dat moment. Dingen als hoe laat en wat ga ik eten en drinken, hoe laat thuiszorg, wie is er thuis die dag op welk dagdeel, wie moet ik bellen als er wat is.
Ook kon ik de routine van wassen, aankleden, tanden poetsen en haren kammen niet onthouden. Als de thuiszorg daar niet bij hielp, zou ik de helft niet hebben gedaan. Of gewoon dingen dubbel doen. Als je me een vraag stelde, kon je 5 minuten later terugkomen voor het antwoord. Mijn brein had tijd nodig om de vraag te verwerken en dan moest ik er nog een antwoord op bedenken. Als je pech had was ik heel de vraag alweer vergeten en begon het dus opnieuw.
Nieuwe medicijnen die geleverd waren? Kon ik nergens terugvinden, werden uiteindelijk teruggevonden in de oudpapierbak. Spullen die ik bewust logisch had opgeruimd zodat ik ze terug kon vinden? Kon ik uiteraard nergens meer vinden als ik ze nodig had en kwam je later tegen op een totaal onlogische plek. Mijn kleding ‘s ochtends uitkiezen? Lukte niet zelf, vaak was het teveel om over na te denken.
Mijn omgeving was mijn geheugen. Uiteindelijk na zo’n 11 maanden kwam er merkbaar wat verbetering. Het was dus toch mogelijk.
1 jaar long covid
Ongeveer na een jaar leek ik dus het ergste te hebben gehad. Ik voelde me niet meer 24/7 zo ontzettend slecht en ik was net gestart bij een cardioloog. Gelukkig ging ik vanaf hier wat vooruit. Flink op en af met terugvallen, maar ook weer vooruitgang. Wat was dat jaar al zoveel beter dan de vorige. Na een tweede coronabesmetting moest ik helaas weer wat inleveren, maar gelukkig niet zoveel als de eerste keer.
En nu? Nu zijn we dus alweer 2 jaar verder. Het voelt onwerkelijk nu ik dit zo opschrijf. 2 jaar. Ik had nooit verwacht dat de afgelopen jaren er zo uit zouden gaan zien. Maar het heeft me gelukkig ook wat dingen gebracht. Een nieuwe diagnose en daardoor hulp en behandeling. Mentale rust, beter prioriteiten leren stellen, nieuwe interesses, nieuwe online vrienden. En niet te vergeten mijn rolstoel.
En misschien denk je dan “maar waarom? Voor covid liep je nog, wil je dat niet liever?” Ja, ik liep toen inderdaad nog. Maar nee, dat is misschien niet altijd het beste geweest. Als ik niet loop, kan ik deze energie gebruiken voor iets anders. Ik mocht leren om mijn leven aan te passen aan wat voor mij helpt en belangrijk is. Niet alleen maar wat passend is in de huidige maatschappij of wat als ‘normaal’ gezien wordt.
Al met al weet je dus nooit hoe het leven gaat lopen. Daarom probeer ik me wel bezig te houden met herstel, maar leef ik ook in het nu. Want ik weet niet hoever ik nog zal verbeteren. Ik weet niet of er nog mindere periodes gaan komen. Dus wacht niet met leven tot je helemaal hersteld bent, maar maak er nú wat van!
Liefs Sylvia
Wil je een reactie achterlaten op de blog van Sylvia? Scroll naar beneden en plaats je berichtje.
Recente reacties