Het blijf moeilijk… Bewust bezig zijn met grenzen aangeven, met prikkels en rusten. De zomervakantie is begonnen in het zuiden. Voor mij betekent als co ouder dat mijn kinderen 3 weken bij mij zijn. Niet 3 weken achterelkaar zoals het was voor de diagnose, maar eerst 2 weken en dan later nog 1 week.
In de 3 weken er tussen in zijn de 2 kinderen van mijn man er nog 1,5 week. Zo’n zomervakantie is als co-ouder toch flink puzzelen. Zeker nu. Rekening houdend met mijn grenzen hebben we het allemaal toch goed kunnen regelen.

 

Rust en gezelligheid…
 

Nu is de uitdaging om de dagen door te brengen met rust en gezelligheid. We gaan niet weg. Dat zag ik nog even niet zo zitten. Ik hoop volgend jaar. Als ik nog iets meer gewend ben aan de MS. Nu doen we rustig aan. We eten ijsjes, doen een spelletje of kijken een film. Ze hebben alle tijd voor een scherm. 


En ik? Ik ren weer te veel. Ik weet het maar het is zo moeilijk. Een wasje aanzetten, ondertussen nog even een slaapkamer fatsoeneren. Misschien beneden de vaatwasser uitruimen en meteen toch even het aanrecht poetsen. Want ja, als ik dan toch bezig ben… Niet slim! Ik ga vaak van activiteit naar activiteit. Soms maak ik het ene niet eens af. Schiet ik van links naar rechts en vergeet waar ik mee bezig was. Raak ik verwikkeld in een spinnenweb vol kleine klusjes. Met als resultaat? Kapot moe op de bank. Half afgemaakte projecten en geen voldaan gevoel!

 

Teveel doen/ rusten… 

Na een gesprek met de ergotherapeut afgelopen week ben ik weer wat wijzer geworden. Wat is het fijn om even met haar te praten. Over problemen waar ik tegenaan loop. Ik krijg dan tools om veranderingen aan te brengen. Een week later bespreken we dan hoe het gegaan is.

Zo ging het maandag over ‘teveel doen en op tijd rusten’. Om bijvoorbeeld uit het rommelige patroon van onafgemaakte klusjes te komen, ga ik een to-do lijstje maken. Wat wil ik deze dag doen? Ik ga me meer focussen op wat er op mijn lijstje staat. Mij niet proberen te laten afleiden wat ik om me heen zie voor rommeltjes. En in plaats van pas gaan rusten als ik echt moe ben, is het idee nu dat ik wat vaker op de rem moet. Vaker even rusten, mezelf terugtrekken. Mijn lijf heeft het zo hard nodig. Mijn hoofd trouwens ook.

Ik vind het heerlijk om met een kop koffie op de bank te zitten, maar zitten is voor mij nog steeds vermoeiend. En vaak nog onbewust pak ik dan mijn telefoon en swipe wat verhalen langs op insta. Of kijk even wat tv. Ondertussen vertelt mijn dochter dan nog even iets over haar Sims-wereld en rennen er 2 katten met een noodgang door het kattenluik. Allemaal prikkels. 

 

‘Oplaadmoment’

Het zijn prikkels die er natuurlijk gewoon bij horen. Maar hoe je het ook went of keert, het zijn prikkels. Op sommige prikkels heb ik geen invloed, op sommige wel. De rennende katten of een auto met draaiende motor voor het huis, daar kan ik niks aan doen. Mijn dochter plak ik liever ook niet af, maar kan ik wel laten weten dat ze even een kwartiertje niet mag praten. Maar de telefoon en TV daar kan ik wel iets aan doen. Het is zo’n gewoonte om de telefoon te pakken of op het knopje van de afstandsbediening te drukken. Met de prikkels waar ik wel invloed op heb, daar ga ik veel bewuster mee bezig zijn. Ik kan dat.


Het heel fijn om rust op te zoeken boven op bed, waar het stil is. Zonder telefoon, zonder tv. Weer even bewust bezig zijn met goed adem halen. Misschien een paar rek en strekoefeningen. 
En als ik het goed doe, ben ik dan hopelijk weer wat opgeladen om weer een paar uurtjes vol te kunnen houden tot het volgende rustmoment. Eigenlijk kan ik het beter het oplaadmoment noemen.

We zijn tenslotte allemaal telefoons met een slechte batterij. En opladen moet dan gewoon iets vaker. Want als ie leeg is, dan gaat ie misschien niet meer aan.

Groet Evelien