Anders

Mijn leven loopt anders dan ik me had voorgesteld. Ik hoor je denken, is dat niet heel vaak het geval? Klopt, maar met een chronische diagnose voelt dat toch anders. Dat je leven anders loopt voelt als een gedwongen keuze. Hoe je omgaat met het anders lopen van je leven is wel meer een keuze die je zelf maakt. Al dan niet bewust.

Alles is anders. Alles voelt anders. Ik heb liever niet dat mensen anders met me omgaan, ik ben niet anders. Of misschien toch wel… Ik voel me wel anders dus ook wel weer begrijpelijk als mensen me anders zien en anders met me omgaan. Ook sociale contacten verlopen anders, zijn ze daarmee ook anders? Ik denk van wel. Sommige contacten worden minder, oppervlakkiger. Anders dus. Sommige contacten worden intensiever, waardevoller. Ook anders dus.

Ook als vrouw van en moeder van, voel ik me anders, ben ik anders. Zonder mijn gezin zou ik zoveel meer afhankelijk zijn van hulpverleners. Maar nu ben ik afhankelijk van mijn gezin. Liever van hen als van hulpverleners maar überhaupt afhankelijk zijn van anderen voelt niet fijn. Ik wil weer een gelijkwaardige partner zijn en zorgen voor mijn kinderen in plaats van dat zij voor mij zorgen. Maar hoe doe je dat? Ik heb het juiste, andere pad nog niet gevonden.

Wat betekent ‘anders’ eigenlijk?

Anders, wat een raar woord. Het woordenboek zegt dat het een bijwoord is. Anders voelt voor mij bepaald niet als een bijwoord. Wat mij betreft is het een woord waar je niet omheen kunt.  Het woordenboek zegt ook; op een andere manier, anders dan voorheen, in andere omstandigheden. 

Moe zijn is ook anders met MS. MS moe, is meer energieloos. Het is moe zijn op een andere manier, een manier die niet te negeren valt. Daar waar ik voorheen mijn tanden ff op elkaar kon zetten om vervolgens weer ‘doorrr’ te kunnen is dat nu onmogelijk. Moe zijn voelt nu alsof iemand onaangekondigd je stekker uit het stopcontact trekt en wegloopt. Daar zit je dan, als je al in staat bent om de stekker terug in het contact te doen moet je eerst wachten tot je weer opgeladen bent. Een reserve batterij heb je niet.

Inclusiviteit

Wat ik ook als anders ervaar is het deelnemen aan de maatschappij. Iedereen mag meedoen ongeacht of je anders bent of niet. Inclusiviteit noemen ze dat. Op zichzelf een fijne gedachte maar in de praktijk loopt ook dat weer anders. Iedereen mag mee doen, ik denk dat nagenoeg iedereen het hier mee eens zal zijn. Maar om mee te kunnen doen bewandel je een ander pad. En dat is okay, niemand loopt precies hetzelfde pad om tot hetzelfde einddoel te komen. Het ene pad heeft alleen meer hobbels en afslagen als het andere pad.

Mensen kijken anders naar je als ze de rollator zien. En wederom voel ik me anders, ben ik anders. Alsof er een lichtgevende pijl boven mijn hoofd hangt. Kijk! Hier is ze, die vrouw die anders is.

Vroeger wilde ik graag anders zijn. Ik wilde me onderscheiden door me bijvoorbeeld net iets anders te kleden als de meeste mensen. Nu ik anders ben zou ik soms maar wat graag minder opvallen of opgaan in de massa. Tja, soms krijg je waar je om vraagt maar dan net een tikkeltje anders.

Antwoord geven op hoe het met je gaat is ook anders. Kende je mij voor mijn laatste schub dan zou je de conclusie kunnen trekken dat het niet goed met me gaat. Ook dat klopt niet, het gaat niet slecht met me. Het gaat best goed, maar dan anders.

Groet, Els